Τι κάνεις όταν η σχέση σου σε ρωτάει για το παρελθόν σου; Την πάπια, αν είσαι έξυπνος.

Τι γίνεται όταν θέλεις να είσαι ειλικρινής και ανοιχτός; Μάλλον χαμός….

Τι γίνεται όμως όταν την ειλικρίνεια στην απαιτεί…το παιδί σου; Φυσικά, σε αυτήν την περίπτωση, μάλλον είσαι αρκετά μεγάλος και έχεις μπλεχτεί σε ζήλιες και καυγάδες πολλές φορές. Και έχεις μάθει πια καλά ότι καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς. Το παιδί σου όμως θέλει να μάθει. «Τι σχέσεις είχες πριν γνωρίσεις τη μαμά. Πώς γνωρίστηκες με τη μαμά. Έχεις κάνει σεξ και με άλλες γυναίκες; Γιατί;»

Αυτές και άλλες πολλές καταπληκτικές ερωτήσεις καλείται να απαντήσει στην ταινία Definitely…maybe, ο μπαμπάς Will Hayes (Ryan Reynolds) που τον είδαμε φέτος και στο Fireflies in the garden, στην κορούλα του Maya (Abigail Breslin), την οποία λατρέψαμε πέρσι στο Little miss Sunshine.

‘Όταν εγώ ρώτησα τους γονείς μου τα ανάλογα, η ιστορία που μου είπαν ήταν κάπου στα μέσα του ΄70 και περιλάμβανε μόνο δύο άτομα, τους γονείς μου. Σήμερα, η ιστορία θα είναι κάπου στα ’90 και θα περιλαμβάνει ένα μάτσο πρώην που κανείς δε θέλει να θυμάται, πόσο μάλλον να βάλει στο μυαλουδάκι του παιδιού του.

Γιατί για ένα παιδί η ιστορία γίνεται περίπλοκη όταν περιλαμβάνει πάνω από τα γνωστά δύο πρόσωπα. Γιατί το «σωστό», όπως το έχουμε μάθει, είναι η απόλυτη μονογαμία και οι εξαιρέσεις αυτού του κανόνα δεν είναι αποδεκτές.

Έτσι και με το Definitely…maybe. Μετά τις αναμενόμενες υπεκφυγές, ο μπαμπάς λέει στην κόρη του μια ιστορία που εκτείνεται από το 1992 ως το 2008, μιλώντας για τις 3 γυναίκες της ζωής του, βάζοντάς την να βρει ποια από τις τρεις είναι η μαμά της.

Στη ροή της αφήγησης, ο μπαμπάς, νομίζοντας ότι μιλάει με κάποιον μεγάλο, αφήνει να του ξεφύγουν κάποια πετυχημένα, όπως «πάμε για τσιγάρο», «μπαμπά, κάπνιζες;;;;», «ήμουν τόσο λιωμένος απ’τα ξύδια», «έχεις πιει αλκοόλ;;;; υποσχέσου μου ότι δεν το κάνεις πια!!» κ.ά. ωραία, όπως π.χ. ότι δύο από τις γυναίκες της ζωής του σχετίζονταν και μεταξύ τους.

Η Maya μέσα σε ένα βράδυ μαθαίνει για τον πατέρα και τη μητέρα της πράγματα που δύσκολα λες ακόμα και στη σχέση σου. Πράγματα που δε λες βασικά ούτε στο παιδί σου, αλλά για χάρη της ιστορίας και της ταινίας, ας πούμε ότι τα λες. Τι γίνεται τότε; Πώς δέχεται ένα παιδί την σεξουαλικότητα των γονιών του; Τι συνέπειες θα υποστείς ως γονέας που θα είσαι ειλικρινής απέναντι στο παιδί σου για θέματα τόσο λεπτά, ευαίσθητα και παράξενα; Θέματα που ένα παιδί, καλώς ή κακώς, έχει μάθει ότι είναι κακά, βλαβερά ή ταμπού;

Η Maya είναι ακριβής. «Μπαμπά, κάπνιζες, έπινες και ήσουν τσούλος, αλλά είσαι μπαμπάς μου και σ’αγαπώ». Η αγάπη η no matter what έχει αυτό το χαρακτηριστικό. Δεν κρίνει. Και μένει ανεπηρέαστη. Και αγαπάει παρ’όλ’αυτά!

Δεν είναι κάνα αριστούργημα, δεν παύει να είναι μια ταινία που βασίστηκε σε σειρά, που βασίστηκε σε βιβλίο, που βασίστηκε σε στήλη. Και είναι επόμενο να κάνει κλικ στους φαν, αλλά όχι στους άσχετους. Επίσης, δεν είναι βασισμένο σε μια οποιαδήποτε σειρά, αλλά σε μία που είχε τόσους εχθρούς. Οι περισσότεροι άντρες τη μισούσανε και την βλέπανε μόνο για το γυμνό. Πολλές γυναίκες τη θεωρούσαν γελοία και κενή. Είναι λογικό αυτοί, είτε να μη δουν την ταινία, είτε να τη σιχαθούν.

Οι φαν από την άλλη, έχουν απαιτήσεις. Θέλουν να δουν happy ending. Θέλουν να ξανακούσουν σόκιν συζητήσεις για το sex. 4 γυναίκες να φρικάρουν και να παραλογίζονται για τις σχέσεις τους. Θέλουν να δουν όμορφα αέρινα σύνολα και πολύ, πάρα πολύ Νέα Υόρκη. Τις κοπέλες να περπατάνε στο πάρκο τρώγοντας παγωτό και μιλώντας για τα προβλήματά τους. Τη Charlotte να τρέχει στο Central Park και να επιστρέφει στο 5^th Avenue διαμέρισμά της. Την Carrie να ψωνίζει στα Prada. Την Samantha να πίνει το cocktail της σε ένα κλασικό νεοϋρκέζικο μπαρ, να πηγαίνει σπίτι της στη Meatpacking district με τον πρώτο που γνωρίζει και να ουρλιάζει πηδώντας τον. Μας έχουν λείψει αυτά! Μας έλειψε ο κυνισμός της Μiranda, ο ρομαντισμός της Charlotte, η σιγουριά της Samantha και οι απορίες της Carrie. We want more!

Οι φαν λοιπόν θα ενθουσιαστούνε ξαναβλέποντας την τετράδα, στη μεγάλη οθόνη αυτή τη φορά, με ωραία ρούχα να περπατάει στο Manhattan και να τρώει brunch. Αλλά δεν είναι αρκετό. Αυτό το story άξιζε έναν ακόμα κύκλο επεισοδίων. Δεν χόρτασα να βλέπω Νέα Υόρκη και ρούχα σχεδιαστών, δε γέμισα από τις συζητήσεις, όσο όταν έβλεπα τη σειρά. Και δε με κάλυψε το τέλος, όσο με είχε καλύψει το τελευταίο επεισόδιο. Eίναι φυσικό βέβαια, γιατί άλλο 2,5 ώρες ταινία και άλλο 18 20λεπτα επεισόδια.

Αλλά η ιδέα «τι γίνεται μετά το ‘και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα’», μου αρέσει πολύ. {spoiler για τη σειρά:}Δεν είναι αρκετό η Carrie να τα βρίσκει με τον Big (για μια ακόμα φορά), η Samantha να είναι σε μια σχέση για πρώτη φορά, η Miranda να είναι παντρεμένη με πεθερά και παιδί και η Charlotte να βρήκε μωρό για υιοθεσία. Τι γίνεται μετά από αυτά; Αυτό θέλει να δείξει η ταινία. Όλα πάνε καλά μετά από το γάμο και τον έρωτα; Πώς αλλάζουν τα πράγματα μέσα σε 4 χρόνια; Πολύ καλή κίνηση λοιπόν να μας δείξουν τι γίνεται μετά το τέλος.

Τελικά, το Sex and the City είναι μια μέτρια ταινία, που δεν κατόρθωσε να φτάσει στα επίπεδα της σειράς και φυσικά δεν είχε την επιτυχία της. Η ιστορία είναι ωραία και η αγάπη είναι ο βασικός της παρονομαστής. Είναι ρομαντική και συγκινητική, έχει συναίσθημα, αλλά και γέλιο και σίγουρα είναι ευχάριστο να τη βλέπεις. Δεν είναι η σούπερ κινηματογραφική εμπειρία, αλλά είναι ένα ωραίο κερασάκι στην τούρτα για τους φαν της σειράς. Ως φαν, ομολογώ ότι δεν ενθουσιάστηκα με το εγχείρημα, αλλά θυμήθηκα τη σειρά και είδα πόσο μου έχει λείψει.

Συνολικά το Sex and the City είναι μια ωραία ιδέα, διαφορετική και πρωτοποριακή, που άλλαξε μια για πάντα τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τη Νέα Υόρκη. Δεν είναι πια η Gotham City, τίγκα στο έγκλημα, που μόνο αστυνομικά θρίλερ γυρίζονται εκεί. Δεν είναι η πόλη του CSI και του Law and Order. Με τους κακοντυμένους αστυνομικούς που κυνηγάνε εγκληματίες στο Brooklyn. Με το satc μάθαμε ότι είναι επίσης η πόλη της μόδας και των πλούσιων, μια πόλη όπου μπορείς να κάνεις τα πάντα, πάντοτε. Πλέον στη Νέα Υόρκη γυρίζονται ταινίες όπως το the Devil wears Prada, το What happens in Vegas και το Hitch.

Το Sex and the City άλλαξε επίσης τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι ανύπαντρες τριαντάρες. Δεν είναι οι μίζερες γεροντοκόρες που παραιτήθηκαν από την προσπάθεια και ξεχάστηκαν από την ζωή, αλλά trendy γυναικάρες που ξέρουν τι θέλουν και περνάνε καλά μέχρι να το αποκτήσουν. Η σειρά και η ταινία ήρθαν να προσθέσουν σε όλο αυτό τον έρωτα και την αγάπη. Το sex χωρίς συναίσθημα πάει σε δεύτερη μοίρα και οι meaningful relationships γίνονται το ιερό δισκοπότηρο.

Το Sex and the City τέλος, είναι πλέον συνυφασμένο με τη μόδα, την ομορφιά, το glamour, τα accessories και τα παπούτσια Manolo Blahniks. Και έχει τρελάνει κόσμο!

βλ. Sex and the City - η στήλη

…Δεν καταλαβαίνω γιατί ένα τέτοιο βιβλίο έγινε best seller. Kαι μάλιστα πριν γίνει ευρέως γνωστό από τη σειρά.

Είναι σαν να διαβάζει κανείς άρθρα άσχετα μεταξύ τους, που ίσως στην εβδομαδιαία στήλη να έκαναν αίσθηση, γιατί είναι και χιουμοριστικά και ψαγμένα, αλλά για τις ανάγκες ενός βιβλίου είναι τουλάχιστον ελλιπή και κακογραμμένα. Βέβαια, ούτε νεοϋορκέζα είμαι, ούτε 30 something single woman living in NY of the 90’s.

Ομοιότητες με τη σειρά: η σειρά είναι βασισμένη στο βιβλίο, αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση πιστή μεταφορά του. Φυσικά, οι βασικές πρωταγωνίστριες συμμετείχαν και στο βιβλίο, αλλά δεν είχαν πάντα πρώτη θέση. Στο βιβλίο αφηγήτρια είναι η Candace και μιλάει για την ζωή της, αλλά και για τις ζωές των φίλων της. Στη σειρά, αφηγήτρια είναι η Carrie, της οποίας ο χαρακτήρας είναι βασισμένος και στην Carrie του βιβλίου, αλλά και στην αφηγήτρια Candace.
Οι 2 πρώτες σαιζόν έχουν κάποιες ομοιότητες με το βιβλίο, κυρίως σε διαλόγους και μονολόγους, αλλά όχι στην υπόθεση, ούτε πολύ πολύ σε χαρακτήρες, αλλά από την 3η σαιζόν και μετά, η σειρά leads a life of its own…οι χαρακτήρες εξελίσσονται και γίνονται σχεδόν αληθινοί.

Το 1998 ο Darren Star είδε τις δυνατότητες μεταφοράς στη μικρή οθόνη αυτού του ιδιαίτερου βιβλίου και δημιούργησε μαζί με ένα πολύ καλό συνεργείο σεναριογράφων και ηθοποιών τη σειρά που για 6 χρόνια καθήλωσε γυναίκες και gay άντρες σε όλον τον δυτικό κόσμο.

H δημοσιογράφος Candace Bushnell είναι μια εμφανίσιμη νεοϋορκέζα που για ένα διάστημα έγραφε τη στήλη “Sex and the City” στην εφημερίδα NY Observer. Σε αυτή τη στήλη έγραφε για την ζωή της και την επαφή της με διάφορους πολίτες της ΝΥ. Με οξύ χιούμορ και κριτικό πνεύμα, κατέτασσε τους συμπολίτες της σε κατηγορίες, ανάλογα με τις σεξουαλικές τους συνήθειες, της οποίες αυτοί της περιέγραφαν γλαφυρά.

Κάποιες από τις φίλες της και πρωταγωνίστριες της στήλης ήταν η Samantha Jones, που είχε μια ιδιαίτερη προτίμηση στους 20χρονους, η Miranda Hobbs, που ήταν κυνική και απότομη, η Clarlotte York και η δημοσιογράφος Carrie, που γνώρισε και ερωτεύτηκε τον mr Big. Ο χαρακτήραςτου ήταν εμπνευσμένος από ένα συνάδελφο της Bushnell, όταν αυτή εργαζόταν για το περιοδικό Vogue. Ο mr Big για την Bushnell εκπροσωπούσε τον unattainable eligible bachelor, τον οποίο ποτέ δεν μπόρεσε να προσεγγίσει αρκετά και να τον γνωρίσει. Τόσο, ώστε δεν του έδωσε ούτε καν όνομα.

Oμοιότητες με τη σειρά: η πρωταγωνίστρια Carrie Brandshaw γράφει τη στήλη Sex and the City για την εφημερίδα NY Star. Η στήλη αυτή φαίνεται να έχει ίδιο περιεχόμενο με την αυθεντική. Υλικό για τα άρθρα και των δύο αποτελούν τους και οι σεξουαλικές εμπειρίες και απορίες τους. Και οι δύο στήλες, έγιναν βιβλία. Επίσης, η Carrie όπως και η Candace, έχει εργαστεί στη Vogue, και την έχει πατήσει από τον mr Big.

Το 1996 η Candace Bushnell συγκέντρωσε τα αγαπημένα της άρθρα και έγραψε ένα βιβλίο, το ομώνυμο Sex and the City, το οποίο γρήγορα έγινε best seller…

Μετά το sex and the city movie και τη σχετική επιτυχία του, έρχονται τα φιλαράκια στη μεγάλη οθόνη.

Η ταινία θα προβληθεί σε 19 περίπου μήνες και προβλέπεται να έχει μεγαλύτερη και λιγότερο εικονική επιτυχία από το sex and the city.

Για περισσότερες πληροφορίες: daily mail, περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ

Υπάρχουν ταινίες που είναι καλές, γιατί η σκηνοθεσία τους είναι άρτια, οι ερμηνείες καταπληκτικές και έχουν συγκροτημένο σενάριο και πλοκή με συνοχή. Βέβαια, δεν είναι πολλές αυτές και συνήθως πρόκειται για τα μεγάλα, γνωστά αριστουργήματα. Τα περισσότερα από τα οποία δε μου άρεσαν ή πέρασαν και δεν άφησαν.

Αντίθετα, είναι κάποιες ταινίες που, βλέποντάς τες είμαι τόσο συνεπαρμένη, που δεν προσέχω ούτε λάθη, ούτε ηθοποιία και, όσο για τα κενά στο σενάριο, αφήνω τη φαντασία μου να τα συμπληρώνει με βολικές εικασίες.

Σε κάποιους αρέσει η trash TV. Σε μένα αρέσει η semi-trash κινηματογραφία. Προτιμώ να διασκεδάζω όταν βλέπω μια ταινία, να γελάω, να κλαίω, να χειροκροτώ, να σηκώνομαι όρθια αγωνιώντας για τη συνέχεια, παρά να παρακολουθώ ένα σεβάσμιο αριστούργημα που δε μου εγείρει κανένα πάθος.

Το Mamma mia! είναι μια ταινία από αυτές. Πρόκειται για ένα τρισχαριτωμένο εργάκι, που θυμίζει πολύ «Γοργόνες και μάγκες» (ναι, Δαλιανίδη). Καθώς έβλεπα την ταινία και άκουγα την υπέροχη μουσική, δεν πρόσεχα ότι οι πρωταγωνιστές ήταν άφωνοι, αλλά δάκρυζα από τη συγκίνηση στους στίχους των ABBA.

Το Mamma mia! λένε είναι μάπα, κιτς, μια προχειροφτιαγμένη γελοιότητα. Δε θα διαφωνήσω. Πέρα από μεγάλα ονόματα στο καστ, που και αυτοί δε δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, δεν έχει τίποτα αξιόλογο.

ΑΛΛΑ….είναι μια ταινία που ξεσηκώνει! Οι ηθοποιοί είναι σε μια μόνιμη έξαψη και μεταδίδουν στο θεατή την ζωντάνια και τη χαρά τους. Βλέποντας την ταινία, έχεις ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη και η καρδιά χτυπάει δυνατά. Γελάς, δακρύζεις και το κυριότερο; Τραγουδάς! Όλα τα υπέροχα χιτάκια των ΑΒΒΑ σε μια ταινία που δείχνει πώς ένας γάμος γίνεται πάρτυ, συναυλία, χοροθέατρο!

Το Mamma mia! το αγαπάς και για έναν ακόμα λόγο. Γιατί μυρίζει Αιγαίο και πευκοβελόνες! Η ομορφιά του οικείου ελληνικού τοπίου γεμίζουν τα μάτια του θεατή με καλοκαίρι και θάλασσα. Οι ήχοι από τις καταπληκτικές μελωδίες των ABBA είναι μεθυστικοί και οι στίχοι με το σενάριο δημιουργούν μια από τις πιο όμορφες ιστορίες αγάπης. Είναι μια ταινία γεμάτη ευτυχία, έρωτα, ζωή, χαρά και δροσερό αεράκι.

Η ιστορία είναι για τους καλοκαιρινούς έρωτες, αυτούς που φεύγουν, αυτούς που μένουν και αυτά που σου αφήνουν. Μια ιστορία για την αγάπη που δε χωράει ούτε μία στάλα κυνισμού. Ο ρομαντισμός και η ελπίδα είναι ίσως πιο διάχυτα στην ταινία και από τους έρωτες. Έρωτες παλιοί, αλλά όχι ξεχασμένοι. Έρωτες που τα χρόνια δεν τους τσάκισαν, αλλά τους έκαναν πιο δυνατούς, γιατί ωρίμασαν. Καινούριοι έρωτες γεμάτοι σιγουριά και κομπασμό, έρωτες που έχουν την ζωή μπροστά τους. Παροδικοί έρωτες που ζουν το πάθος της στιγμής.

Και μια πηγή της Αφροδίτης, καταπιεσμένη και κλειστή που απλά περιμένει να ξεχυλίσει και να μοιράσει έρωτα σε όλους.

Ένα ζευγάρι ζει τον απόλυτο έρωτα. Δίνουν τα πάντα ο ένας στον άλλο. Αγαπιούνται με όλη τη δύναμη του μυαλού και του σώματός τους. Το πάθος τους ωθεί σε πράξεις και σε λόγια που δεν περίμεναν ποτέ να πουν. Το sex είναι τόσο έντονο που τους αρρωσταίνει. Τους κάνει κακούς, αλύπητους. Η αφοσίωση που δείχνουν τους κάνει να ανακαλύψουν τα όριά τους. Να γνωρίσουν τους πιο ακραίουςεαυτούς τους και να τους σιχαθούν.

Στο sex είναι και οι δύο πρόθυμοι να δοκιμάσουν, να πειραματιστούν, να γευτούν νέες απολαύσεις και τιμωρίες. Όχι από περιέργια βέβαια. Αλλά μέσα στην παραφροσύνη του μοιραίου τους έρωτα. Η ζωή τους είναι πλήρως εξαρτημένη από αυτό το ολέθριο σεξουαλικό πάθος, το οποίο κατακλύζει την συμβίωση και την καθημερινότητά τους. Ο σαδισμός του δε μένει μόνο στο κρεβάτι και αυτή γίνεται ένα με την απόλυτη υποταγή της.

Ο Oscar (Peter Coyote) διηγείται την ανατριχιαστικά θλιβερή και χοντροκομένη ιστορία του με την Μimi (Emmanuelle Seigner) σε έναν ντροπαλό άγγλο, τον Nigel (Hugh Grant). Toν σοκάρει και τον αηδιάζει, λέγοντάς του λεπτομέρειες που δε λες, παρά μόνο για να απαλύνεις τον δικό σου πόνο, μεταβιβάζοντάς τον αλλού. Ο Nigel νιώθει τρόμο σε κάθε λεπτό της έντονης αυτής αφήγησης. Προσβάλλεται από την επιθετική γλώσσα του Oscar. Αλλά μαγνητίζεται. Βλέπει σε τι βάθη μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος όταν είναι αντισυμβατικός στην ζωή και στο sex του. Αλλά και τι μαύρα φεγγάρια μπορεί να περάσει ένα ζευγάρι, όταν κάνει την αγάπη του μίσος και εκδίκηση.

Γιατί όταν δεις τα όριά σου, πόσο μάλλον όταν τα περνάς, φοβάσαι τον εαυτό σου. Καταλήγεις να τον σιχαίνεσαι. Και να μισείς τον άνθρωπο που σου έδειξε αυτόν τον δρόμο. Που σε οδήγησε στην ολική καταστροφή του μυαλού και στο ρήμαγμα του κορμιού σου.

Αλλά αυτό είναι κάτι που ένας απλός, συμβατικός άνθρωπος σαν τον Nigel δεν καταλαβαίνει. Εντυπωσιάζεται από την ένταση του sex και των συναισθημάτων. Από την περιπλοκότητα του ζευγαριού που έχει απέναντί του. Ο Polanski καταφέρνει να δείξει την αντίθεση των δύο κόσμων, αντιπαραβάλλοντας τον Oscar και τη Mimi, με τον Nigel και τη γυναίκα του (Kristin Scott Thomas). Δείχνει πόσο δύσκολο είναι για τους μεν να αλλάξουν πορεία και για τους δε να μη σαγηνευτούν από αυτή. Και με την κινηματογραφική αφήγηση να πηδάει από το παρελθόν στο παρόν, δείχνει πώς οι πράξεις του χτες αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια στο σήμερα.

Υπάρχουν άνθρωποι που κυνηγάνε το φυσιολογικό. Τον έρωτα, τη δουλειά, τον γάμο, παιδιά, συμπέθερους, σταθερότητα. Κάνουν συμβατικό σεξ και λίγες, απλές σχέσεις. Είναι οι άνθρωποι που η ζωή τους θα ακολουθήσει τον δρόμο σχέση-γάμος-παιδιά-εγγόνια. Δεν είναι ότι τους έχει επιβληθεί. Είναι ότι αυτό θέλουν. Αυτό ξέρουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που πειραματίζονται. Με το sex, με τις σχέσεις, με τα δύο φύλα, με την ομοφυλοφιλία, τις παρτούζες, τον έρωτα, τη δουλειά, την αγάπη.

Και οι μεν και οι δε (αρνούμαι να ορίσω τους ανθρώπους με τόσο στενούς όρους, κατατάσσοντάς τους σε μία ή σε άλλη κατηγορία, απλά το κάνω για λόγους απλοποίησης) τελικά θέλουν να ερωτευτούν και να ζήσουν κάτι μεγάλο με έναν άνθρωπο που τους ταιριάζει.

Άλλοι το κάνουν μέσα από τον φυσιολογικό δρόμο. Άλλοι μέσα και μετά από πολλούς πειραματισμούς. Και οι δύο το ίδιο δεν το αξίζουν; Γιατi λoιπόν πρέπει οι δε να κρύβονται; Να μην αποκαλύπτουν το “βρώμικο” παρελθόν τους; Να λένε ψέμματα γι’ αυτό;

Γιατί αν αποκαλυφθεί, θα τους βλέπουν με άλλο μάτι. Γιατί αν είναι με κάποιον από τους «φυσιολογικούς», θα πρέπει απλά να αποχωρήσουν και να εύχονται να τους ξεχάσουν, άσχετα αν κατά τα άλλα ταιριάζουν όμορφα και νιώθουν υπέροχα.

Γιατί οι άντρες δε θέλουν να κάνουν σχέση με μια γυναίκα με παρελθόν. Όχι μόνο επειδή θα τη θεωρούνε τσούλα. Αλλά και επειδή φοβούνται μήπως τους θεωρεί ανεπαρκείς…Για τον ίδιο λόγο θέλουν παρθένες. Θέλουν να αισθάνονται σαν τον Μάρκο Πόλο στο sex. Έτσι και ο Holden (Ben Affleck) στην ταινία του Kevin Smith “Chasing Amy’. Ένα από τα ανεξάρτητα αμερικάνικα διαμάντια της περασμένης δεκαετίας. Γνωρίζει και εντυπωσιάζεται από την Alyssa (Joey Lauren Adams), και μετά μαθαίνει ότι είναι λεσβία. Την ερωτεύεται παρ’όλ’αυτά και πιστεύει ότι είναι ο πρώτος της. Όταν όμως μαθαίνει ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει καθόλου, την προσβάλλει, την κατηγορεί, την ξεμπροστιάζει, την κάνει σκουπίδι και την διώχνει, μπας και νιώσει αυτός καλύτερα.

Οι γυναίκες θέλουν απλά να είναι αποδεκτές. Να γίνονται δεκτές παρά τις δοκιμές που έχουν κάνει στο παρελθόν. Παρά τους πειραματισμούς τους. Παρά τις εμπειρίες τους, που, πολλές από αυτές μπορεί να έγιναν απλά από ατυχία. Γιατί όταν μια γυναίκα ερωτεύεται, δε συγκρίνει. Δεν έχει στο μυαλό της τίποτε άλλο, πέρα από τον άντρα που της προσφέρει απλόχερα τον έρωτά του και την κάνει ευτυχισμένη. Και μπορεί τότε να μετανιώνει για τις δοκιμές της, αλλά ξέρει ότι αν δεν της είχε κάνει, δε θα μπορούσε να είναι σίγουρη ότι είναι καλά εδώ που βρίσκεται.

(από την ταινία) Alyssa: “I feel justified Lying in your arms, because I got here on my own
terms and I have no question that there was someplace I didn’t
look. For me, that makes all the difference.”

Δεν είναι συνηθισμένο για μια ταινία να θίγει ένα τέτοιο θέμα. Μια τόσο αντισυμβατική ιστορία αγάπης δε θα μπορούσε να γίνει από άλλον πέρα από τον Kevin Smith και φυσικά εκτός Hollywood. Πρόκειται για μια όμορφη ταινία, ευχάριστη και διαφορετική που δημιοργεί έντονους προβληματισμούς σχετικά με τα κόμπλεξ και τις ανασφάλειές μας, αλλά και σχετικά με την ειλικρίνεια στις σχέσεις. Αλλά κυρίως, προβληματίζει για τους ηλίθιους λόγους που μπορεί να οδηγήσουν ένα ευτυχισμένο ζευγάρι σε έναν άγριο χωρισμό και να πέσουν οι τίτλοι του τέλους πριν ολοκηρωθεί η ιστορία.

Στο Shortbus μπορείς να βρεις το ταίρι σου για την ζωή ή για εκείνο το βράδυ. Να αναζητήσεις accessoir για να ζωντανέψεις τη σχέση σου που αργοπεθαίνει. Ή να ψάξεις να βρεις τους χαμένους οργασμούς σου.

Τι πιο τρελό από το να κρυφοκοιτάζεις την ζωή των swingers; Ο J. Mitchell γύρισε το Shortbus, για να σου δείξει πως είναι να μπαίνεις σ’ ένα μέρος όπου δεν υπάρχει ντροπή και ασχήμια. Όπου μπορείς να είσαι ο υπέροχος σεξουαλικός εαυτός σου.

Τι πιο ευχάριστο από το να συζητάς για τις προτιμήσεις και τις διαστροφές σου με ανθρώπους που έχουν ένα κεφάλι ανοιχτό, που μπορεί να χωρέσει τα πάντα! Γυναίκες, άντρες, gay, λεσβίες, όλοι συζητάνε για το sex και τον έρωτα, φιλιούνται, ζούνε υπέροχες στιγμές.

Στο Shortbus δεν υπάρχει ηλικία - ο 80άρης θα αναζητήσει τον 20άρη. Ούτε φύλο - η straight θα φασωθεί με την τραβεστί. Ούτε εθνικότητα ή θρησκεία. Τι σχέση έχει άλλωστε το sex με αυτά;

Το Shortbus είναι γι’ αυτούς τους λίγους, που κάποιοι τους λένε φτηνούς, πορνόγερους, πουτάνες. Φαίνεται να είναι μόνο για ομοφυλόφιλους και τρανς.

Υπάρχουν άνθρωποι που θα μπούνε στο Shortbus και θα φρικάρουν. Είναι οι ίδιοι που δεν άντεξαν μέχρι το τέλος της ταινίας. Υπάρχουν όμως και άλλοι που, μόλις είδαν το εσωτερικό του, ευχήθηκαν να ανοίξει ένα στη γειτονιά τους. Είναι αυτοί που όταν η Sook-Yin Lee έφτασε επιτέλους σε οργασμό, χειροκρότησαν!

Το Shortbus είναι για όσους δεν αρκούνται στο συμβατικό sex. Όχι επειδή είναι ανοργασμικοί ή δυστυχισμένοι. Αλλά επειδή θέλουν να πειραματιστούν, να γνωρίσουν κι άλλους ανθρώπους που επιθυμούν να εξερευνήσουν τα ανθρώπινα πάθη και τις σαρκικές ηδονές. Να γίνουν σώματα, που είναι εκεί για την καύλα, για το sex το ίδιο. Σώματα που βιώνουν νέες, μοναδικές απολαύσεις της σάρκας και πρωτόγνωρα ερεθίσματα του μυαλού.

Με την κάμερα να κινείται προς όλες τις κατευθύνσεις, κάδρα κοντινά που αναδεικνύουν την ηδονή και τον πόνο του ανθρώπινου σώματος και ηθοποιούς που λάμπουν (Paul Dawson, Raphael Barker κ.λπ.) μέσα στην έξαψη που μόνο σε ένα μέρος σαν το Shortbus μπορείς να βιώσεις..

Στο Shortbus όλα επιτρέπονται. Στο Shortbus μπορείς να πραγματοποιήσεις τις πιο πρόστυχες φαντασιώσεις σου. Να ικανοποιήσεις τις πιο απαιτητικές αισθήσεις σου. Να λυγίσεις από τους πιο δυνατούς οργασμούς του μυαλού και του σώματός σου. Να περάσεις όμορφα, να γελάσεις, να μάθεις. Και το πιο βασικό; Να γνωρίσεις κόσμο που θα σ’ αγαπήσει γι’ αυτό που είσαι!

δες επίσης: silver screen fish