Desperate Housewives: πρώτο επεισόδιο
Το σκηνικό: Το 2004, σε ένα ήσυχο δρόμο, σε ένα ειδυλλιακό αμερικάνικο προάστιο, απροσδιόριστης ακριβούς τοποθεσίας, παρακολουθούμε μία γυναίκα να ξεπροβοδίζει τον άντρα της για τη δουλειά φιλώντας τον, να στέλνει τα παιδιά της στο σχολείο και στη συνέχεια να συγυρίζει το σπίτι μετά το πρωινό. Έπειτα, αφού τακτοποιεί τα πλυμένα ρούχα, με απόλυτη ηρεμία, να βγάζει ένα όπλο από το συρτάρι της ντουλάπας και να αυτοπυροβολείται.
Ο δρόμος της Επανάστασης: τέλος
Το σκηνικό: Το 1950, σε ένα ήσυχο δρόμο, σε ένα ειδυλλιακό αμερικάνικο προάστιο, απροσδιόριστης ακριβούς τοποθεσίας, παρακολουθούμε την πρωταγωνίστρια να ετοιμάζει ένα τέλειο πρωινό στον άντρα της. Τρώει μαζί του και συζητάνε για τη δουλειά του. Στην πόρτα, τον φιλάει και να τον παρακολουθεί να πηγαίνει στο αμάξι του. Τα παιδιά έχουν ήδη πάει σχολείο. Αφού πλένει τα πιάτα που γέμιζαν τον νεροχύτη, επιχειρεί να κάνει έκτρωση στον εαυτό της, ενώ έχει περάσει τη 12η εβδομάδα της κύησης. Αυτοκτονεί.
Ο χρόνος και ο χώρος διαφέρουν, οι πρωταγωνιστές κάθε ιστορίας είναι διαφορετικοί. Αλλά όλα είναι τόσο ίδια τελικά. Τα προάστια είναι πανέμορφα, ο ιδανικός τόπος να ζει κανείς. Ο δρόμος είναι κατάφυτος και φιλικός. Τα σπίτια απ’ έξω φαίνονται υπέροχα και άσπιλα. Από μέσα επίσης. Οι αυλές είναι ευρύχωρες με καλοφτιαγμένους κήπους, κούνιες και σιντριβάνια. Τα έπιπλα είναι ακριβά και όλα είναι πάντα καθαρά και συγυρισμένα. Όλα δηλώνουν ότι πίσω από τους τοίχους κατοικεί ένας άντρας με καλοπληρωμένη δουλειά και μία γυναίκα που, χάρη στην οικονομική άνεση του συζύγου, έχει τη δυνατότητα να κάθεται σπίτι και να φροντίζει τα παιδιά.

Αυτές οι γυναίκες όμως έθεσαν αποφασιστικά βίαιο τέλος στην (φαινομενικά τέλεια) ζωή τους.
Εκ πρώτης όψεως, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει γιατί. Η April Wheeler ήταν πανέμορφη, με έναν πολύ γοητευτικό σύζυγο με καλή δουλειά και δύο αξιαγάπητα παιδιά. Πήρανε το πιο όμορφο σπίτι του δρόμου της Επανάστασης και είχαν πολλά λεφτά στην άκρη. Όλοι τους λέγανε «ξεχωριστούς» και τους θαύμαζαν. Όλοι ήθελαν να κάνουν παρέα μαζί τους και τους είχαν σαν πρότυπα προς μίμηση.
Η Mary Alice από το Desperate Housewives ήταν μια γυναίκα δυναμική και σίγουρη για τον εαυτό της. Ήταν παντρεμένη με ένα καλοβαλμένο άντρα και είχαν έναν ευγενικό έφηβο γιο. Τίποτα δε φαινόταν να μην πάει καλά. Τίποτα που να δικαιολογεί την απόφασή της να βάλει το όπλο στον κρόταφό της και να πατήσει την σκανδάλη.
Η Mary Alice είχε καλές φίλες στις οποίες δεν εκμυστηρεύτηκε ποτέ το μυστικό που την οδήγησε στην αυτοκτονία. Όταν το νήμα ξετυλίχτηκε, αποκαλύφθηκε ότι το υπέροχο και πανάκριβο σπίτι της Mary Alice στα προάστια, έκρυβε μυστικά…πτώματα θαμμένα στην αυλή. Η Mary Alice είχε μια σκοτεινή πλευρά, που ούτε στις φίλες της δεν έδειξε ποτέ.
Tης April το μυστικό ήταν όμως πολύ καλύτερα κρυμμένο. Η April δεν άντεχε την ζωή της νοικοκυράς. Δεν ήταν ευτυχισμένη με τον σύζυγό της ούτε την κάλυπτε ο ρόλος της μητέρας. Πίστευε ότι ήταν προορισμένη για κάτι πιο σπουδαίο. Το ειδυλλιακό προάστιο την έπνιγε. Ο ήσυχος δρόμος της Επανάστασης της περιόριζε την ορατότητα προς τον έξω κόσμο. Η όμορφη μονοκατοικία ήταν η φυλακή της.
Σε μια εποχή που οι γυναίκες δε έπαιρναν μέρος στην παραγωγική διαδικασία, που οι δρόμοι της πόλης ήταν γεμάτοι άντρες και τα προάστια γεμάτα γυναίκες που πάνε για ψώνια, η April δε φαίνεται να έχει άλλη επιλογή. Δε θέλει να ξεφύγει-θέλει να συμμετέχει, θέλει απεγνωσμένα να δώσει κάποιο νόημα στην ζωή της. Αλλά κάνοντας την επιλογή να παντρευτεί, τα υπόλοιπα ήταν λίγο πολύ προδιαγεγραμμένα: παιδί, σπίτι στα προάστια, δεύτερο παιδί. Η April δεν μπορεί να ξεφύγει από το αποτέλεσμα της επιλογής της: την ζωή της νοικοκυράς, τη ρουτίνα του γάμου, τον ρόλο της μητέρας. Πνίγεται. Τα χάνει.
Η μόνη στιγμή στην ταινία που είναι λογική, είναι όταν φαίνεται ότι θα φύγουν οικογενειακώς για το Παρίσι. Ανασαίνει για λίγο. Με αυτό το όνειρο όμως, απλά παρατείνει το αναπόφευκτο. Η σχέση της με τον άντρα της βασίζεται στην αμοιβαία πλάνη ότι όλα πάνε καλά. Είναι «οι Wheelers», είναι ξεχωριστοί, όμορφοι και τέλειοι. Πρέπει να αποδείξουν ότι αυτό ισχύει. Όσο ψέμα κι αν είναι, όσο σαθρά και αν είναι τα θεμέλια της πεθαμένης πια σχέσης τους.

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι κρύβει μέσα του ο κάθε άνθρωπος. Όλοι μας κρίνουμε τους άλλους από το εξωτερικό περίβλημα, την πρώτη εντύπωση. Όταν κοιτάμε μονάχα την επιφάνεια, μόνο κενά και ρηχά συμπεράσματα θα βγάλουμε.
Κανείς δεν ξέρει τι κρύβει το κάθε ζευγάρι. Αν είναι ευτυχισμένοι, πόσο ευτυχισμένοι είναι και πώς πετύχανε αυτήν την ευτυχία, είναι κάτι που ένας εξωτερικός παρατηρητής δεν γίνεται με τίποτα να φανταστεί.
Κανείς δεν ξέρει τι κρύβεται πίσω από κάθε τοίχο. Μέσα σε κάθε νοικοκυριό δεν μπορούμε να ξέρουμε τι συμβαίνει. Είναι αδύνατο να κρίνεις ένα σπίτι κοιτώντας το απ’ έξω.
Μα, κι όταν καταφέρεις να δεις μέσα απ΄ την κλειδαρότρυπα, τα συμπεράσματα που θα βγάλεις θα είναι άραγε σωστά; Και αν είναι, μερικές φορές είναι καλύτερα να μην προβληματιστείς καν, να μην ενδιαφερθείς, να μην ανακατευτείς. Μερικές φορές είναι καλύτερα να ξέρεις λιγότερα.