περιμένοντας το τέλος της 4ης σαιζόν…

To Ηοw I met your mother είναι ένα sit-com με όλα τα χαρακτηριστικά των sit-coms. But better.

Κρατάει κι αυτό 21 λεπτά, έχει μηδενικά εξωτερικά γυρίσματα και για πρωταγωνιστές, γνωστές κωμικές φάτσες. Βetter γιατί ένας από αυτούς είναι ο Jason Segel.

Αν κάποιος θέλει να το περιγράψει, εύκολα θα πει «είναι σαν το Friends». But better, θα συμπληρώσω πάλι εγώ.

Γιατί; Γιατί δεν έχει κανένα χαρακτήρα ηλίθιο που βγάζει γέλιο μόνο από τη βλακεία του (βλ. Joey, που έγινε και ολόκληρη σειρά). Γιατί επίσης δεν έχει κανένα χαρακτήρα περίεργο, που σε κάνει να γελάς με το μυστήριο που κρύβει άκομψα (βλ. Phoebe). Γιατί δεν έχει σκηνικά που σε κάνουν να αισθάνεσαι άβολα με τη ντροπή που αισθάνεται ο πρωταγωνιστής, έχοντας π.χ. σκαλώσει σε ένα δερμάτινο παντελόνι πασαλειμμένος με ταλκ, στην τουαλέτα μιας επίδοξης γκόμενας (βλ. Ross). Γιατί τέλος, but not least, οι ηθοποιοί είναι γεννημένοι από το 1974 ως το 1982 και I couldn’t relate more!

Kάτι που για μένα το κάνει ακόμα πιο lovable, είναι ότι έχει αφηγητή. Ο αφηγητής αυτός δίνει συμβουλές-αποστάγματα σοφίας σε θέματα σχέσεων. Πολύ πιο σοφά από την Carrie Bradshaw.

Όπως λέει και το tagline, πρόκειται για ένα love story in reverse. Ξέρουμε ότι θα έχει αίσιο τέλος. Ξέρουμε ότι τελικά ο Ted θα γνωρίσει τον έρωτα και θα κάνει μαζί της 2 παιδιά. Αυτά στα οποία λέει στο πρώτο επεισόδιο ότι θα τους πει την ιστορία του πώς γνώρισε τη μαμά τους. Μια ιστορία που έχει κρατήσει ήδη 4 κύκλους, μιας και ακόμα δεν την έχει γνωρίσει. Έχει όμως διηγηθεί όλα αυτά τα γεγονότα που τον οδήγησαν σε αυτήν και τον ετοίμασαν κατάλληλα ώστε να την εκτιμήσει όταν την δει.

Το How I met your mother είναι μια σειρά με γέλιο, προβληματισμούς για τις σχέσεις των δύο φύλων και πρωταγωνιστές σχεδόν στην ηλικία μου, με τις ανησυχίες μου και τα άγχη μου. Είναι λογικό λοιπόν να με τραβήξει αυτομάτως.

Και να με κρατήσει όσο πάει.

Σύμφωνα με τα στατιστικά του wordpress, τα post μου τα σχετικά με το Sex and the City, έχουν τους περισσότερους επισκέπτες. Στο search για να με βρούνε, πατάνε “sex and the city trailer” και, μπουπ, να’ μαι! Ακόμα και 8 μήνες μετά την κινηματογραφική πρεμιέρα. Το πιο δημοφιλές μου κείμενο μακράν είναι συνεπώς το “sex and the city trailer” και αμέσως επόμενο το “sex and the city”, το σχετικό με τη σειρά. Τα άρθρα μου για λοιπές σειρές ή για σκηνοθέτες έπονται με διαφορά.

Ο λόγος που κάνω αυτήν την παρατήρηση είναι γιατί βγήκε το νέο ότι το καλοκαίρι ξεκινάνε τα γυρίσματα του Sex and the City 2. Ταινία δηλαδή συνέχεια της προηγούμενης.

Για όσους δε με πιστεύουνε, ορίστε και 2 λινκ: imdb και cinemag

Οι παραγωγοί και οι συντελεστές χαίρονται, όλοι οι υπόλοιποι όμως είναι επιφυλακτικοί. Μάλλον οι πρώτοι χαίρονται γιατί ξέρουν ότι οι δεύτεροι θα σπεύσουν στις αίθουσες παρά τις όποιες επιφυλάξεις τους…

Να δούμε λοιπόν. Αυτό το post θα εκσφενδονιστεί στην κορυφή των δημοφιλών μου post; Ή θα μείνει στην αφάνεια;

Πριν την τιμπαρτονική χώρα των θαυμάτων και τη Φαντασμαγορία, πριν ακόμα και από το Imaginarium του Gilliam, βγαίνει κάτι άλλο, επίσης μαγικό…

Ο Henry Selick, περήφανος δημιουργός του Χριστουγεννιάτικου εφιάλτη, ετοιμάζει κάτι ολόδικό του. Βασίζεται σε βιβλίο του Neil Gaiman και είναι παιδικό, σκοτεινό και ομιχλώδες. Έχει πρωταγωνίστρια μία 3dένια μικρούλα που κάνει ότι καθένας μας θέλει να κάνει: ανοίγει μια πόρτα και βρίσκεται κάπου αλλού, καλύτερα, ομορφότερα. Ανακαλύπτει μια εναλλακτική εκδοχή της ζωής της και της οικογένειάς της και βυθίζεται σε έναν άλλο κόσμο, ονειρικό. Ή μήπως εφιαλτικό;

Η Coraline μάλλον έρχεται στις 30 Απριλίου στις σκοτεινές αίθουσες.

Στο όχι και πολύ κοντινό μέλλον, βγαίνουν δύο ταινίες στο ύφος του Phantasmagoria-the visions of Lewis Caroll. Mάλλον καλύτερες όμως, μιας και θα βρίσκονται σκηνοθέτες πίσω από την κάμερα, και όχι γκοθάδες.

Κάθε χρόνο παρακολουθώ τον Tim Burton. Τουλάχιστον από τότε που συνειδητοποίησα ότι αυτός κρύβεται πίσω από πολλές ταινίες που είδα όταν πήγαινα σχολείο και που δε χορταίνω να βλέπω ξανά και ξανά. Ο σκηνοθέτης του Edward Scissorhands, του γοτθικού παραμυθιού που μόλις χτες είδα να πετσοκόβεται στο θέατρο, (όχι από τα ψαλίδια του, αλλά από τα πιτσιρίκια που κατακλύσανε το Badminton και τον είδανε απλά σαν παλιάτσο) και του Beetle Juice, θα δώσει το μαύρο στίγμα του στην Αλίκη και το ταξίδι της στην χώρα των θαυμάτων.

Για μια ακόμα φορά, δίνει ρόλο στον τιμπαρτονικό κυρίως Johnny Depp, που αφού τον έντυσε Ψαλιδοχέρη, φονικό κουρέα, και ιδιοκτήτη εργοστάσιου σοκολάτας, και αφού του ανέθεσε να λύσει το μυστήριο του ακέφαλου καβαλάρη και να σκηνοθετήσει τα χειρότερα θρίλερ όλων των εποχών, του αναθέτει τώρα τον ρόλο του τρελού καπελά. Who else?

Η Helena Bonham Carter δε θα μπορούσε βέβαια να λείπει ούτε από αυτό το εγχείρημα. Ξανάρχεται λοιπόν στο πλευρό του Johnny με τον σύντροφό της να τους δίνει εκ νέου σκηνοθετικές οδηγίες.

Ωραίο το βιβλίο, ωραίο το στόρυ, καλή επιλογή ηθοποιών γενικά, και ένας Tim Burton που δε μας έχει απογοητεύσει ποτέ, δεν μπορεί παρά να δώσει άλλη μία καλή ταινία. Η οποία ελπίζω θα απευθύνεται με σεβασμό αποκλειστικά στους φανατικούς οπαδούς του… Το θέμα άλλωστε είναι για λίγους και ταιριάζει τόσο απόλυτα στον Καλιφορνέζο dark σκηνοθέτη που δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας για το αποτέλεσμα.

Πολυαναμενόμενη λοιπόν η Αλίκη και μέχρι το 2010 που λένε ότι θα βγει στις αίθουσες, έχουμε κάτι παρόμοιο να δούμε, ευτυχώς.

Aν ο Burton είναι σκηνοθέτης για λίγους (άσχετα αν είναι δημοφιλής. Λίγοι είναι αυτοί που τον καταλαβαίνουν), ο Terry Gilliam είναι για ακόμα λιγότερους. Ο Tim Burton είναι γοτθικός, περίεργος. Ο Terry Gilliam είναι μυστήριος, παρανοϊκός και ahead of it all.  Για να είμαι ειλικρινής όμως, δεν είναι από τους αγαπημένους μου. Το Brazil το προσπάθησα 3 φορές και ποτέ δεν είδα πέρα από τη σκηνή με τις γιαγιάδες που τρώνε κάτι περίεργα κουτάκια. Το Life of Brian το θεωρώ απλά οκ και οι Pythons δεν με ξετρέλαναν ποτέ. Τους αδερφούς Grimm τους περίμενα με ανυπομονησία και όταν τελικά τους είδα, ε, δεν έγινε και τίποτε. Οι 12 πίθηκοι είναι πολύ καλό, αλλά να πω την αλήθεια μου, δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι κατάλαβα τι παίζει.

Το Φόβος και Παράνοια στο Las Vegas από την άλλη, μου άρεσε τόσο που με έκανε να καταλάβω ότι οι παραπάνω ταινίες κάτι εξαιρετικό έχουν, που όταν μεγαλώσω θα κατανοήσω και θα εκτιμήσω. Kαι τότε ίσως δω και το Tideland.

Αυτή η ακατανόητη ιδιοφυία του Gilliam με κάνει να αναμένω λοιπόν τον Doctor Parnassus, του οποίου την πορεία θα ακολουθώ μέχρι να βγει στις αίθουσες κάποια στιγμή το καλοκαίρι. Αλλά και να μένω έκθαμβη βλέποντας ότι ετοιμάζει ταινία με τον πολλά υποσχόμενο (για τρέλα και παράνοια) τίτλο The man who killed Don Quixote.

Το The imaginarium of Doctor Parnassus έχω να δω (to do list…) μέχρι να βγει η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων. Και να ταξιδέψω στην χώρα της φαντασίας με τη βάρκα του παραμυθά Gilliam και συνταξιδιώτες (τυμπανοκρουσίες, παρακαλώ) τους Christopher Plummer, Heath Ledger, Johnny Depp, Colin Ferrell, Jude Law και Tom Waits!

Παραμύθια, τρόμος, φαντασία. Φιλιά,

Wonder

To Phantasmagoria: The visions of Lewis Caroll είναι μια ταινία που θα βγει στα σινεμά το 2010. Δεν υπάρχουν αρκετές σχετικές πληροφορίες. Η ταινία είναι του Marilyn Manson με αυτόν να πρωταγωνιστεί στον ρόλο του Lewis Caroll, συγγραφέα του Alice in Wonderland και Through the looking glass, που κάθε βράδυ τον στοιχειώνουν οι σκέψεις του και τα ίδια του τα φαντάσματα.

Το cast συμπληρώνεται από την Tilda Swinton, που ήθελε να κάνει μια στροφή από το mainstream και την Evan Rachel Wood που απλά το έχει και το gothic της πάει πολύ.

Ανυπομονώ να δω φωτο και πόστερς, μιας και την ταινία ως ταινία δεν την εμπιστεύομαι και πάρα πολύ. Η αισθητική της όμως…σίγουρα είναι κάτι που θα με συγκινήσει.

O Dorian Cleavenger είναι erotic/fantasy artist. Έργα του μπορείτε να δείτε στο site του Dorian Art

The Gallery

Tutorial 1

Tutorial 2

Tutorial 3

Tutorial 4

Tutorial 5

Tutorial 6

Tutorial 7

Desperate Housewives: πρώτο επεισόδιο

Το σκηνικό: Το 2004, σε ένα ήσυχο δρόμο, σε ένα ειδυλλιακό αμερικάνικο προάστιο, απροσδιόριστης ακριβούς τοποθεσίας, παρακολουθούμε μία γυναίκα να ξεπροβοδίζει τον άντρα της για τη δουλειά φιλώντας τον, να στέλνει τα παιδιά της στο σχολείο και στη συνέχεια να συγυρίζει το σπίτι μετά το πρωινό. Έπειτα, αφού τακτοποιεί τα πλυμένα ρούχα, με απόλυτη ηρεμία, να βγάζει ένα όπλο από το συρτάρι της ντουλάπας και να αυτοπυροβολείται.

Ο δρόμος της Επανάστασης: τέλος

Το σκηνικό: Το 1950, σε ένα ήσυχο δρόμο, σε ένα ειδυλλιακό αμερικάνικο προάστιο, απροσδιόριστης ακριβούς τοποθεσίας, παρακολουθούμε την πρωταγωνίστρια να ετοιμάζει ένα τέλειο πρωινό στον άντρα της. Τρώει μαζί του και συζητάνε για τη δουλειά του. Στην πόρτα, τον φιλάει και να τον παρακολουθεί να πηγαίνει στο αμάξι του. Τα παιδιά έχουν ήδη πάει σχολείο. Αφού πλένει τα πιάτα που γέμιζαν τον νεροχύτη, επιχειρεί να κάνει έκτρωση στον εαυτό της, ενώ έχει περάσει τη 12^η εβδομάδα της κύησης. Αυτοκτονεί.

Ο χρόνος και ο χώρος διαφέρουν, οι πρωταγωνιστές κάθε ιστορίας είναι διαφορετικοί. Αλλά όλα είναι τόσο ίδια τελικά. Τα προάστια είναι πανέμορφα, ο ιδανικός τόπος να ζει κανείς. Ο δρόμος είναι κατάφυτος και φιλικός. Τα σπίτια απ’ έξω φαίνονται υπέροχα και άσπιλα. Από μέσα επίσης. Οι αυλές είναι ευρύχωρες με καλοφτιαγμένους κήπους, κούνιες και σιντριβάνια. Τα έπιπλα είναι ακριβά και όλα είναι πάντα καθαρά και συγυρισμένα. Όλα δηλώνουν ότι πίσω από τους τοίχους κατοικεί ένας άντρας με καλοπληρωμένη δουλειά και μία γυναίκα που, χάρη στην οικονομική άνεση του συζύγου, έχει τη δυνατότητα να κάθεται σπίτι και να φροντίζει τα παιδιά.

Αυτές οι γυναίκες όμως έθεσαν αποφασιστικά βίαιο τέλος στην (φαινομενικά τέλεια) ζωή τους.

Εκ πρώτης όψεως, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει γιατί. Η April Wheeler ήταν πανέμορφη, με έναν πολύ γοητευτικό σύζυγο με καλή δουλειά και δύο αξιαγάπητα παιδιά. Πήρανε το πιο όμορφο σπίτι του δρόμου της Επανάστασης και είχαν πολλά λεφτά στην άκρη. Όλοι τους λέγανε «ξεχωριστούς» και τους θαύμαζαν. Όλοι ήθελαν να κάνουν παρέα μαζί τους και τους είχαν σαν πρότυπα προς μίμηση.

Η Mary Alice από το Desperate Housewives ήταν μια γυναίκα δυναμική και σίγουρη για τον εαυτό της. Ήταν παντρεμένη με ένα καλοβαλμένο άντρα και είχαν έναν ευγενικό έφηβο γιο. Τίποτα δε φαινόταν να μην πάει καλά. Τίποτα που να δικαιολογεί την απόφασή της να βάλει το όπλο στον κρόταφό της και να πατήσει την σκανδάλη.

Η Mary Alice είχε καλές φίλες στις οποίες δεν εκμυστηρεύτηκε ποτέ το μυστικό που την οδήγησε στην αυτοκτονία. Όταν το νήμα ξετυλίχτηκε, αποκαλύφθηκε ότι το υπέροχο και πανάκριβο σπίτι της Mary Alice στα προάστια, έκρυβε μυστικά…πτώματα θαμμένα στην αυλή. Η Mary Alice είχε μια σκοτεινή πλευρά, που ούτε στις φίλες της δεν έδειξε ποτέ.

Tης April το μυστικό ήταν όμως πολύ καλύτερα κρυμμένο. Η April δεν άντεχε την ζωή της νοικοκυράς. Δεν ήταν ευτυχισμένη με τον σύζυγό της ούτε την κάλυπτε ο ρόλος της μητέρας. Πίστευε ότι ήταν προορισμένη για κάτι πιο σπουδαίο. Το ειδυλλιακό προάστιο την έπνιγε. Ο ήσυχος δρόμος της Επανάστασης της περιόριζε την ορατότητα προς τον έξω κόσμο. Η όμορφη μονοκατοικία ήταν η φυλακή της.

Σε μια εποχή που οι γυναίκες δε έπαιρναν μέρος στην παραγωγική διαδικασία, που οι δρόμοι της πόλης ήταν γεμάτοι άντρες και τα προάστια γεμάτα γυναίκες που πάνε για ψώνια, η April δε φαίνεται να έχει άλλη επιλογή. Δε θέλει να ξεφύγει-θέλει να συμμετέχει, θέλει απεγνωσμένα να δώσει κάποιο νόημα στην ζωή της. Αλλά κάνοντας την επιλογή να παντρευτεί, τα υπόλοιπα ήταν λίγο πολύ προδιαγεγραμμένα: παιδί, σπίτι στα προάστια, δεύτερο παιδί. Η April δεν μπορεί να ξεφύγει από το αποτέλεσμα της επιλογής της: την ζωή της νοικοκυράς, τη ρουτίνα του γάμου, τον ρόλο της μητέρας. Πνίγεται. Τα χάνει.

Η μόνη στιγμή στην ταινία που είναι λογική, είναι όταν φαίνεται ότι θα φύγουν οικογενειακώς για το Παρίσι. Ανασαίνει για λίγο. Με αυτό το όνειρο όμως, απλά παρατείνει το αναπόφευκτο. Η σχέση της με τον άντρα της βασίζεται στην αμοιβαία πλάνη ότι όλα πάνε καλά. Είναι «οι Wheelers», είναι ξεχωριστοί, όμορφοι και τέλειοι. Πρέπει να αποδείξουν ότι αυτό ισχύει. Όσο ψέμα κι αν είναι, όσο σαθρά και αν είναι τα θεμέλια της πεθαμένης πια σχέσης τους.

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι κρύβει μέσα του ο κάθε άνθρωπος. Όλοι μας κρίνουμε τους άλλους από το εξωτερικό περίβλημα, την πρώτη εντύπωση. Όταν κοιτάμε μονάχα την επιφάνεια, μόνο κενά και ρηχά συμπεράσματα θα βγάλουμε.

Κανείς δεν ξέρει τι κρύβει το κάθε ζευγάρι. Αν είναι ευτυχισμένοι, πόσο ευτυχισμένοι είναι και πώς πετύχανε αυτήν την ευτυχία, είναι κάτι που ένας εξωτερικός παρατηρητής δεν γίνεται με τίποτα να φανταστεί.

Κανείς δεν ξέρει τι κρύβεται πίσω από κάθε τοίχο. Μέσα σε κάθε νοικοκυριό δεν μπορούμε να ξέρουμε τι συμβαίνει. Είναι αδύνατο να κρίνεις ένα σπίτι κοιτώντας το απ’ έξω.

Μα, κι όταν καταφέρεις να δεις μέσα απ΄ την κλειδαρότρυπα, τα συμπεράσματα που θα βγάλεις θα είναι άραγε σωστά; Και αν είναι, μερικές φορές είναι καλύτερα να μην προβληματιστείς καν, να μην ενδιαφερθείς, να μην ανακατευτείς. Μερικές φορές είναι καλύτερα να ξέρεις λιγότερα.

Η ζωή είναι ένα ποίημα

Νεκροταφείο εξωγήινων

Εγώ έδιωξα τον Ρένο από την εταιρεία…

Τηλετραπέζι

Ξεματιάσματα μικρών ζώων

Πελματομαντεία

Για να μην ξεχνιόμαστε…

όλα όσα πρέπει να θυμηθείτε, πριν ξεκινήσετε να βλέπετε τον 5ο κύκλο του LOST.