Mad Max – the road warrior (1981): Όταν κτίστηκε αυτή η ταίνια, η φήμη της πρώτης είχε κάνει τη δουλειά της. Το Road Warrior είναι καλτ από πριν καν γεννηθεί. Η ποιότητά της είναι θαυμαστή, ενώ τα κοστούμια και μόνο σε αφήνουν άφωνο. Το θέμα δε λέει και τίποτα, απλά το απολαμβάνεις για αυτό που είναι.

Mad Max (1979): η πρώτη ταινία της τριλογίας δε θυμίζει και πολλά τις καλτ συνέχειές της. Είναι η αρχή της ιστορίας. Δείχνει το πώς και το γιατί, επικεντρωμένη στον πρωταγωνιστή. Δείχνει πώς ο Max κατέληξε να είναι μια σκιά ανθρώπου. Μην έχοντας τη δόξα των άλλων, είναι πολύ κατώτερη σε ποιότητα, αλλά με ωραιότερο θέμα και μπόλικο συναίσθημα.

My best friend’s girl: άλλη μία ρομαντική κομεντί της σειράς, που, ω, τι έκπληξη! έχει πρωταγωνίστρια την Kate Hudson. Ωραίο το θεματάκι, δε λέω, όπως πάντα άλλωστε σε αυτές τις ταινίες, που παραδέχομαι ότι μου αρέσουν πολύ και τις βλέπω ανελλιπώς. Ένας τύπος πληρώνεται από διάφορους άντρες για να βγει τραγικά ραντεβού με τις πρώην τους, έτσι ώστε αυτές να καταλάβουν πόσο χάλια είναι εκεί έξω και πόσο καλά ήτανε με τον γκόμενο που παράτησαν. Και καταλήγει να ερωτευτεί μία από αυτές. Όπως και το ugly truth (δες προηγούμενο ποστ), έτσι κι αυτό έχει υιοθετήσει το μοτίβου του “κακού αγοριού”, που καπνίζει, βρίζει και πάει με πολλές (ναι, πάνε μαζί στο Hollywood αυτά τα τρία…). Με τη διαφορά ότι εδώ bad boy ήταν μια φλωρόφατσα, που αν ήταν έλληνας θα έτρωγε σφαλιάρες από τους φίλους του και κέρατο από τις γκόμενές του. Χάλια ο τύπος, μου χάλασε όλη την κινηματογραφική εμπειρία.

Away we go: Σε σχέση με άλλες ταινίες του Sam Μendes, το away we go δεν έχει ούτε την καταπληκτική σκηνοθεσία, φωτογραφία κ.λπ., ούτε και μία πλοκή γεμάτη νόημα, μηνύματα και διαλόγους που σε πακετώνουν. Θυμίζει περισσότερο ανεξάρτητη ταινία ενός ανερχόμενου σκηνοθέτη, ενώ οι πρωταγωνιστές είναι άσημοι. Με θέμα ένα ζευγάρι που, περιμένοντας το πρώτο του παιδί, κάνει ένα μίνι γύρο της Βόρειας Αμερικής, αναζητώντας το καλύτερο περιβάλλον για να ζήσει ως οικογένεια, καταλήγει να είναι μια όμορφη, αλλά μέτρια ταινία, που, έστω και για λίγο σε ταξιδεύει.

New York I love you: φανταστική, καταπληκτική ταινία! Μάλλον καλύτερο από το Paris, je t’aime! Ερωτικές, ρομαντικές, συναισθηματικές, αισθηματικές, τρυφερές, γλυκόπικρες, όμορφες, μαγευτικές ιστορίες με φόντο τη ΝΥ. Καθεμία σκηνοθετημένη από νέους σκηνοθέτες, με χαρακτήρες αληθινούς, ερμηνευμένους από γνωστούς ηθοποιούς και γνωστές φάτσες. Απόλαυση σε κάθε της λεπτό, δε θα θέλετε να τελειώσει! Ευτυχώς, ακολουθούν κι άλλες ταινίες στα πλαίσια του εγχειρήματος Cities of Love…Η συνέχεια επί της οθόνης!

Visions of Europe: οι ταινίες που αποτελούν συρραφή μικρού μήκους ταινιών από πολλούς σκηνοθέτες είναι όλες καταπληκτικές. Το Paris je t’aime και το New York I love you με θέμα την αγάπη, το Τen minutes Older που πραγματεύεται τον χρόνο, και το chacun son cinema που αφήνει τους σκηνοθέτες να αφηγηθούνε τη σχέση τους με το cinema, είναι όλες αριστουργηματικές, απολαυστικές και βλέπονται απολύτως ευχάριστα. To Visions of Europe αποτελείται από 25 μικρές ταινίες, στις οποίες σκηνοθέτες από τις 25 ευρωπαϊκές χώρες της Ένωσης (όπως αυτή διαμορφώθηκε το 2004) κινηματογραφούν ένα θέμα για την Ευρώπη. Η μετανάστευση, η ΕΕ και η πολυπολιτισμικότητα είναι βασικοί τομείς που θίγονται. Αυτό που κάνει την ταινία ξεχωριστή, είναι αυτό που κάνει την Ευρώπη θαυμαστή: πολλές γλώσσες, τεράστια ιστορία, πολύς κόσμος διαφορετικός. Κάτι σαν την eurovision, αλλά με την έβδομη τέχνη να έχει πραγματικά την τιμητική της και μεγάλα ονόματα του ευρωπαϊκού κινηματογράφουν να παίζουν με θέματα οικεία και βαθειά.

Ψυχή βαθειά: τι μπορεί να πει κανείς για μια ταινία με τέτοιο θέμα; Ο εμφύλιος είναι η μελανότερη σελίδα στην ιστορία της Ελλάδας. Είναι ντροπή ένας εμφύλιος. Περισσότερη ντροπή όμως είναι όταν γίνεται για θέματα πολιτικών πεποιθήσεων. Και ακόμα μεγαλύτερη, όταν γίνεται μάταια. Ήδη τον Ιανουάριο του 1945 η τύχη της Ελλάδας είχε καθοριστεί με τη συνθήκη της Γιάλτας. Κι εμείς, πολεμούσαμε ως το 1949, μάταια! Το χειρότερο όλων όμως είναι ότι, ενώ όλος ο κόσμος φρόντιζε τις πληγές που του προκάλεσε ο παγκόσμιος πόλεμος, η Ελλάδα συνέχισε τις μάχες, τις καταστροφές και τους θανάτους για άλλα 4 χρόνια! Κάπως έτσι, η Ελλάδα έμεινε πίσω. Στον εμφύλιο οφείλεται η υπανάπτυξη της Ελλάδας. Αλλά ο εμφύλιος οφείλεται στη βλακεία των Ελλήνων, κάτι που ο Βούλγαρης έδειξε άψογα. Κάθε ηρωισμός στην ταινία του, φαίνεται σαν μια ακόμα τραγική βλακεία. Κάθε αυταπάρνηση, σαν αποτέλεσμα διανοητικής καθυστέρησης και πλύσης εγκεφάλου.

Η ταινία δεν είναι τέλεια. Σε καμία περίπτωση. Οι διάλογοι είναι μέτριοι προς κακοί και υπήρχαν λάθη στο ράψιμό της. Αλλά είναι καλό που τόσα χρόνια μετά, όταν όλοι oι περισσότεροι που είχαν συμμετάσχει σε αυτόν τον γελοίο πόλεμο έχουν φύγει, γίνεται μια τέτοια ταινία για να μας το θυμίζει. Άραγε οι δέξιοι θα τσακώνονται για καιρό ακόμα με τους αριστερούς;

Και για να πούμε και κάτι άλλο, ο Γράμμος κινηματογραφήθηκε υπέροχα, οι σκηνές φύσης ήταν όμορφες, αν και θα μπορούσαν να είναι αιθέριες και υπάρχουν στιγμές που η ταινία θύμιζε ακριβή αμερικάνικη υπερπαραγωγή.

Ραγισμένες Αγγαλιές: ως πιστή οπαδός του Αλμοδοβάρ, δεν παρέλειψα να δω και τη νέα του ταινία, παρά φυσικά τα (όχι θετικά) σχόλια που κυκλοφόρησαν ήδη από την προβολή της στις Κάννες. “Δεν είναι αλμοδοβαρική”, “το θέμα δε λέει τίποτα”, “είναι άρτια, τα έχει δώσει όλα, αλλά της λείπει συναίσθημα”, “ο Αλμοδοβάρ έχασε το αλμοδοβαρικό πάθος;”. Ξεκίνησα να τη βλέπω, περιμένοντας να δω τουλάχιστον μια αξιόλογη ταινία, που, μπορεί να μην είναι παθιασμένη όπως οι τελευταίες του, ή τρελιάρικη όπως οι πρώτες του, αλλά να έχει τουλάχιστον μια ενδιαφέρουσα πλοκή. Δυστυχώς, εκεί χολαίνει, στην πλοκή. Αν είχε πλοκή, θα είχε και πάθος. Αν η πλοκή ήταν ενδιαφέρουσα, θα ήταν τρελιάρικη η ταινία. Έτσι είναι με τον Αλμοδοβάρ. Δε λέω, ας κάνει και μία σοβαρή προσπάθεια τώρα που μεγάλωσε, αλλά ας μην εκφυλίζει το είδος του (μιας και είναι ένα είδος από μόνος του…), στο όνομα ενός βραβείου, που τελικά…δεν πήρε.

Τhe taking of Pelham 123: δεν έχω να πω πολλά για αυτήν την ταινία. Σαν περιπέτεια είναι καλή, και μου άρεσε γιατί είχε μια χαριτωμένη ανατροπή. Δεν την προτείνω βέβαια, αλλά δεν την αντιπροτείνω κιόλας.

The Visitor: ταινία του 2007 που προβλήθηκε για λίγο καιρό στην Αθήνα το 2009, και έκανε αίσθηση. Πρωταγωνιστής είναι ένας καθηγητής παν/μίου που, μαζί με την γυναίκα του, έχει χάσει κάθε όρεξη για δουλειά και δημιουργία. Όταν μια μέρα γυρίζει μετά από πολύμηνη απουσία στο διαμέρισμά του στη ΝΥ, και βρίσκει ένα νεαρό ζευγάρι αλλοδαπών να μένει εκεί, βρίσκει νόημα στην ζωή του. Η ταινία θίγει το θέμα της παράνομης μετανάστευσης, αλλά και της πράσινης κάρτας για διαμονή στις ΗΠΑ, που μετά το 9/11 έχει γίνει ιερό δισκοπότηρο.Έχει τις στιγμές της, αλλά δεν γλιτώνει την γλυκανάλατη αμερικανιά…

Κυνόδοντας: Αρκετά προσεγμένη (σε σχέση με άλλες) ελληνική ταινία, βραβευμένη στις Κάννες, που θίγει διάφορα θέματα, χωρίς να επικεντρώνεται κάπου. Ο Λάνθιμος παρουσιάζει την ζωή τριών αδερφιών, που οι γονείς τους επέλεξαν να μεγαλώσουν εντελώς αποκομμένα από τον έξω κόσμο. Με όρια τους τοίχους ενός τεράστιου σπιτιού, δείχνει ότι η ανθρώπινη βλακεία δεν έχει όρια (πολλές ομοιότητες με τους Ηλίθιους του Τρίερ), μέσα από την πίστη των παιδιών στα ψέματα των γονιών τους. Δείχνει επίσης ότι όσο και να περιορίσεις κάποιον, η επιθυμία για σεξ και η περιέργεια για το “εκεί έξω”, δεν μπορεί να μην εμφανιστούν (και αυτό δεν το έχουμε δει/διαβάσει/ακούσει κάπου;). Και όλα αυτά, μέσα από ευφυείς διαλόγους, αλλά ασυνεχή παράταξη ιδεών και γεγονότων. Ο Κυνόδοντας θα μπορούσε να είναι καλή ταινία, παρά την έλλειψη πρωτοτυπίας (βλ. το El Castillo de la pureza), αν ίσως ο Λάνθιμος δεν επέλεγε το “εξυπνακίστικο και εύκολο” τέλος του “δεν γίνεται τίποτα”.

A good year: Aξιόλογη, αν και προβλέψιμη, ταινία του Ridley Scott, με ενδιαφέρον cast (Russel Crowe, Marion Cotillard) και ωραία υπόθεση. Ένας άγγλος χρηματιστής, εργασιομανής και μοναχικός, κληρονομεί το σπίτι και τα αμπέλια του θείου του στη Νότια Γαλλία. Περνάει αναγκαστικά μια βδομάδα εκεί, κάνοντας διακοπές μετά από χρόνια, αλλά και ανακαλύπτοντας τον εαυτό του.

Race to witch mountain:  (Όχι και τόσο) παιδική ταινία της Disney, βασισμένη σε ταινία του 1975, με θέμα δυο εξωγήινα παιδιά που τα κυνηγάει η κυβέρνηση των ΗΠΑ. Και αυτή την ταινία, όπως και το “the earth stood still”, πιστεύω αξίζει καλύτερα να δει κανείς την αυθεντική ταινία. Αλλά, αν τύχει και πέσει στα χέρια σας η δεύτερη, το ρεμίξ…δε θα έχετε καμιά επιθυμία να επαναλάβετε το εγχείρημα…

Apocalypto: Μια ταινία του Mel Gibson για την οποία σίγουρα τα άκουσε καλά. Από την διαστροφή της ιστορίας, μέχρι τη στυγνή βία προς ανθρώπους και ζώα, ο Μel πρέπει να εκνεύρισε κόσμο. Η ταινία όμως είναι καλή. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια παλιά εποχή στις ζούγκλες των Mayas, όπου μια φυλή γίνεται αιχμάλωτη μιας άλλης. Ο πρωταγωνιστής μας όμως δεν έχει κανένα σκοπό να πεθάνει αιχμάλωτος. Το μακιγιάζ, τα κοστούμια κια η άγρια φύση είναι πραγματικά εντυπωσιακά και όμορφα. Ο Mel αταφέρνει να κρατήσει ίσα επίπεδα αγωνίας και φρίκης, ενώ μια προφητεία συμβάλει επιπλέον σε αυτόν το σκοπό.

Στο βάθος…κήπος: μια ολοκαίνουρια ελληνική ταινία βασισμένη σε νουβέλα, με χαριτωμένο θεματάκι. Ένα νεαρό ευτυχισμένο ζευγάρι νοικιάζει ένα σπίτι και, παρά τις οδηγίες της ιδιοκτήτριας, ανοίγει δυο τρύπες στην αυλή. Καθέ μία από τις οποίες έχει ένα πτώμα. Αν ξεπεράσετε τα λαθάκια, τις ελλείψεις, την ολική προβλεψιμότητα και τις μέτριες προς κακές ερμηνείες, η ταινία βλέπεται ευχάριστα. Αν μη τι άλλο, είναι μια καλή ελληνική προσπάθεια.

Fun with Dick and Jane: όχι φυσικά το απόλυτο αριστούργημα, αλλά μια καλούτσικη ταινία που, σαν κωμωδία, πετυχαίνει τον σκοπό της, προκαλώντας άφθονο γέλιο. Ένα ζευγάρι αντιμετωπίζει την οικονομική του καταστροφή αποτελεσματικά με πλάκα και … παρανομίες.

Antichrist: η νέα ταινία του Trier έχει μόνο ένα χαρακτηριστικό της κοινό με τις προηγούμενες: είναι και αυτή ενοχλητική και θα σας πονέσει τόσο όσο μια μπουνιά από αγαπημένο πρόσωπο…Με ενόχλησε περισσότερο από τις άλλες όμως, γιατί με ενόχλησε τόσο όσο ήθελε. Είναι σκληρός ο Trier, αλλά εδώ απλά ήθελε να προκαλέσει. Αναμφισβήτητα όμως, σκηνοθετικά είναι μια άρτια ταινία, οι ηθοποιοί δίνουν ρέστα, η Σάρλοτ την άξιζε την βράβευση και το πρώτο μισό είναι μια καταπληκτική, ρεαλιστική ταινία. Τα slow motion πλάνα είναι αριστοτεχνικά και η μουσική, έξυπνα τοποθετημένη μόνο στην αρχή και στο τέλος, έκανε το θαύμα της. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι αποσύρεται σε ένα απομονωμένο σπιτάκι στην εξοχή μετά τον χαμό του παιδιού τους. Για τον οποίο έχουν οι γονείς μερίδιο ευθύνης. Μαζί, θα προσπαθήσουν να περάσουν από στα στάδια της θλίψης. Στη μοναξιά του δάσους όμως, βγαίνουν κάποιες άσχημες αλήθειες στην επιφάνεια και ταυτόχρονα η φύση τους παίζει παράξενα παιχνίδια. Η ταινία στο δεύτερο μισό το χάνει για δύο λόγους: βρίθει από συμβολισμούς που ίσως να εξηγούν πολλά, ΑΝ τους ψάξεις, αλλά γιατί να τους ψάξει κανείς; Και κλείνει με φρικιαστικές σκηνές ωμής και απάνθρωπης βίας. Γιατί; Τι τα ‘θελε αυτά τα gore σκηνικά πια;

The Ugly Truth: Δεν είναι συνηθισμένο για μια ρομαντική κομεντί να έχει τόσα λίγα λάθη ή να προσβάλει τόσο ελάχιστα την κοινή νοημοσύνη με την απλότητά της. Το ugly truth, με πρωταγωνιστές την Katherine Heigl και τον Gerard, yummy, Butler, ξαφνιάζει ευχάριστα τον ανυποψίαστο θεατή. Mία control freak παραγωγός τηλεοπτικών εκπομπών, single με καμία πιθανότητα βελτίωσης, αναλαμβάνει την παραγωγή της πιο κάφρικης εκπομπής: ένας άντρας που συμβουλεύει γυναίκες να ξεχάσουν τον ρομαντισμό και να το ρίξουν στο sex και την χαζογκομενιά. Όλο και κάτι θα μάθει ο ένας από τον άλλο τελικά…

Up – Ψηλά στον ουρανό: Kαθόλα υπέροχη ταινία, αλλά τι λιγότερο θα περίμενε κανείς από το dream team της Pixar; Συγκίνηση, γέλιο, τέλεια γραφικά και αξιαγάπητοι χαρακτήρες είναι λίγα μόνο από τα θετικά αυτής της κινηματογραφικής απόλαυσης. Ένας παππούλης (που μοιάζει με τον Χατζηφωτίου), βάζει μπαλόνια στο σπίτι του και ταξιδεύει στη Νότια Αμερική για να ολοκληρώσει ένα όνειρο ζωής που είχε με την γυναίκα του, πριν αυτή πεθάνει. Τι είναι τελικά τα όνειρα και πότε είναι αυτά απραγματοποίητα;

Pineapple express: ταινιάκι που ανακάλυψα ψάχνοντας να δω κάτι με τον αγαπημένο συνομήλικο Seth Rogen. Ένας ψιλοτελειωμένος τύπος γίνεται μάρτυρας σε φόνο και, εκεί που η ζωή του ήταν απλά μέτρια ή και βαρετή, ξαφνικά βρίσκεται να τον κυνηγάνε έμποροι ναρκωτικών, η ασιατική μαφία και μία διεφθαρμένη αστυνομικός. Δεν είναι περιπέτεια, είναι κωμωδία με ίσες δόσεις κάφρικου χιούμορ και ταραντινικών μπερδεψοδουλειών.

Αν θελήσει κανείς να χωρίσει τις τηλεοπτικές σειρές σε δύο κατηγορίες, ένας εύκολος τρόπος είναι να το κάνει με βάση το αν το βασικό πλατώ είναι ένας επαγγελματικός χώρος ή όχι.

Κάπως έτσι, σειρές όπως το Lost, το Prison Break, το Desperate Housewives, το Gossip Girl, το Sex and the City, το How I met your mother και το Friends, μαζί με τις περισσότερες φαντάζομαι sci fi, ανήκουν σίγουρα στην δεύτερη κατηγορία. Ενώ το Grey’s Anatomy, το 30 rock, το Mad Men, το ER και οι περισσότερες αστυνομικές ανήκουν σχεδόν στάνταρ στην πρώτη.

Αυτές οι τελευταίες είναι οι σειρές του 8ωρου (και της υπερωρίας). Διαδραματίζονται στο μεγαλύτερό τους μέρος σε έναν χώρο εργασίας. Οι πρωταγωνιστές είναι πιο πολύ εργαζόμενοι παρά άνθρωποι. Είναι γιατροί, διαφημιστές. Όχι μητέρες ή άνθρωποι που αναζητούν τον έρωτα. Η ζωή τους και η σειρά περιστρέφεται γύρω από τη δουλειά τους.

Οι άλλες είναι οι σειρές που όσοι δεν τις βλέπουνε, λένε: “μα καλά, αυτοί δε δουλεύουνε ποτέ; Δεν είναι αληθοφανής σειρά…”.

Και οι δυο κατηγορίες αποτελούνται από αξιόλογες, δημοφιλείς σειρές.

Οι σειρές της δεύτερης κατηγορίας είναι άρτος και θεάματα. Μέσα από μια ωραία υπόθεση, είναι ταυτόχρονα διασκεδαστικές και ευχάριστες. Άκρως χαλαρωτικές. Δείχνουν προβληματισμούς ή μυστήριο, αγωνία ή γέλιο, μέσα σε ένα cozy σαλόνι, σε ένα trendy bar, σε ένα ειδυλλιακό προάστιο ή ένα εξωτικό νησί. Οι ήρωες είναι καλοντυμένοι, ξεκούραστοι και μπορεί κανείς να χαζέψει την τελευταία λέξη της μόδας και της διακόσμησης ή ένα πανέμορφο φυσικό τοπίο. Παράλληλα λοιπόν με την υπόθεση, ο θεατής μπορεί να παρακολουθήσει κάτι όμορφο και χαλαρό. Να ανοίξει το μάτι του.

Οι σειρές της πρώτης κατηγορίας είναι πιο κουραστικές…Ο εργασιακός χώρος, ακόμα και αν είναι καλαίσθητος και απλώνεται στη χώρα του φανταστικού, ε, είναι μια καταπίεση, όπως και να το κάνουμε. Μετά από 8 ώρες δουλειάς, το να δει κανείς μια σειρά που παρακολουθεί το 8ωρο κάποιων ανθρώπων που γυρνάνε κι αυτοί κατάκοποι στο σπίτι, αγγίζει τα όρια του μαζοχισμού.

Είναι όμορφα να βλέπει κανείς ανθρώπους που δε δουλεύουνε. Ή όταν σχολάνε. Ή στο σαββατοκύριακο και τις διακοπές τους.

Σίγουρα, το Mad Men είναι τόσο συγκλονιστικό όσο όλοι λένε. Kαι το 30 rock είναι απίστευτα αστείο και έξυπνο και στάνταρ αξίζει τις βραβεύσεις του. Ανήκουν όμως σε αυτήν την δύσκολη και καταπιεστική κατηγορία των σειρών που δεν ξεκουράζουν.

Σε αντίθεση με π.χ το Lost, που μπορεί να σου ανοίγει τη μύτη από την αγωνία, σου ανοίγει όμως και το μάτι, που χάνεται μέσα στο πράσινο της Χαβάης.

Tι κάνουν οι σειρές μου φέτος;

Το Dexter ξεκίνησε χαριτωμένα αστειευόμενο, με ένα τέλος που σου κόβει την ανάσα. Δυστυχώς, με την κακή εμπειρία της 2ης και της 3ης σαιζόν, δεν περιμένω κάποια καλή συνέχεια. Ο μόνος λόγος που εξακολουθώ να βλέπω τον δολοφόνο αυτό, είναι γιατί ο 1ος κύκλος ήταν τόσο συγκλονιστικός, που, δεν μπορεί, όλο και κάτι θα έχει απομείνει. Αν βέβαια σταματήσει ο Dexter να μιλάει για το πόσο δύσκολο είναι να είσαι serial killer. Εντάξει, το εμπεδώσαμε!

To Californication σταμάτησα να το αγαπάω ήδη από το 1ο επεισόδιο του 2ου κύκλου. Ο 3ος κύκλος βέβαια δεν ξεκίνησε εξίσου άσχημα, ίσα ίσα, με έκανε και γέλασα αρκετά. Δεν ξέρω αν θα συνεχίσω να το βλέπω. Προς το παρόν βέβαια κάνει ευχάριστα τα βράδια της Δευτέρας.

Το Desperate Housewives το είχα παρατήσει μετά τον τυφώνα. Κάτι τέτοιες ξενέρες-καταστροφές με εκνευρίζουν. Όταν όμως το ξανάπιασα, είδα ότι είχα χάσει τηλεοπτική απόλαυση από τις λίγες. Ο νέος κύκλος ξεκίνησε πολύ καλά και βλέπω αυτή η σειρά, με τους διαλόγους που έχει, να με κρατάει για καιρό.

Το Gossip Girl περιέργως άρχισε να μου αρέσει τώρα, στον 3ο κύκλο. Πριν απλά το έβλεπα σαν eye candy. Πλέον, πέρα από αυτόν τον προφανή λόγο που όλοι παραδεχόμαστε, το βλέπω και σαν κουτσομπολιό! Ναι! Άργησα, αλλά το κατάλαβα! Είναι κουτσομπολιό! Είναι κλειδαρότρυπα! Επίσης, ένας άλλος λόγος που φέτος το εκτίμησα, είναι γιατί μου κάνει πιο λογικό να βλέπω φοιτητές να έχουν αγαπημένο whiskey και εμπειρία σε φυλακές, παρά μαθητούδια…

Το How I met your mother από την άλλη, δε με έχει βάλει ποτέ σε σκέψεις. Είναι απλά καταπληκτικό!

Αλλά αυτές οι 5 σειρές, κάποια στιγμή θα τελειώσουν. Και αυτή η στιγμή θα είναι πριν το LOST…Σε εκείνες τις δύσκολες μέρες, τι να δει κανείς; Mad Men ή Battlestar Galactica? Ας μου προτείνει κάτι κάποιος εκεί έξω…

…και ας μου πείτε και τι γίνεται στον 20, 3ο, 4ο και 5ο κύκλο Grey’s anatomy που δεν σκοπεύω να δω…

Αdventureland: καταπληκτικό ταινιάκι από τον σκηνοθέτη του superbad. Ούτε κωμωδία, ούτε αισθηματικό. Το κωμικό της στοιχείο είναι απλό και έξυπνο, χωρίς ίχνος καφρίλας. Το αισθηματικό της κομμάτι είναι γλυκό, αλλά όχι γλυκανάλατο. Kαι το θέμα μεγαλειώδες στην απλότητά του. Ένας παρθένος κολλεγιόπαις ψάχνει το μέλλον του και βρίσκει τον έρωτα, σε ένα Luna Park κάποιο καλοκαίρι της δεκαετίας του ‘80.

The Girlfriend Experience: η κάμερα ακολουθεί μια πόρνη πολυτελείας στην καθημερινότητά της. Στα ραντεβού της (σκηνές σεξ δεν υπάρχουν), στη σχέση της με τον φίλο της με τον οποίο συζούνε, στις ανταγωνίστριές της, στις σκέψεις της. Πολύ καλή επιλογή από τον Soderbergh η Sasha Grey στον πρωταγωνιστικό ρόλο.  Γιατί μια πορνοστάρ μπορεί να υποδυθεί την πόρνη καλύτερα από κάθε οσκαρούχα ηθοποιό. Μέτριο και ίσως βαρετό το έργο τελικά.

Coco Chanel & Igor Stravinski: Moυ αρέσει η Chanel, μου αρέσει και η Anna Mouglalis. Η ταινία αντικειμενικά δεν είναι καλή, αλλά σε αφήνει με ένα θετικό συναίσθημα και σίγουρα πετυχαίνει το σκοπό της. Ο οποίος είναι να δείξει πόσο ο έρωτας αυτός επηρέασε τις ζωές και τις καριέρες και των δύο. Βλέπουμε με έκσταση τη δημιουργία του περίφημου αρώματος της Chanel (και της Monroe…), και με θαυμασμό τη σύνθεση του “Five Fingers”. Kαι μένουμε άφωνοι με το σπίτι της Coco, τα ρούχα της και το υπέροχο στυλ της.

An Education: πόσο χαίρομαι όταν πάω σινεμά και βλέπω μια ταινία σαν αυτή! Δεν συμβαίνει συχνά μια ταινία να τα έχει όλα. Να είναι για όλους. Και σίγουρα, να αρέσει σε όλους. Λένε ότι πάει για oscar. Με τα δίκια της. Το βασικό της καλό είναι η υπόθεσή της. Τη δεκαετία του ‘60 σε μια αγγλική κωμόπολη, μια μαθήτρια λυκείου γνωρίζει έναν πολύ μεγαλύτερό της άντρα. Περνάει μαζί του εμπειρίες που καμία άλλη μαθήτρια δεν έχει ζήσει. Μέχρι που η πραγματικότητα αρχίζει να χτυπάει την πόρτα.

Funny People: Μετά το Freaks and Geeks, το Knocked-up και το 40 χρονών παρθένος, οι προσδοκίες είναι φυσικά τεράστιες. Η ταινία ανταποκρίνεται άψογα σε προσδοκίες τέτοιου μεγέθους για 1,5 ώρα. Μόνο που κρατάει 2,5. Και επί 1 ώρα, τα αστεία σταματάνε και δίνουν τόπο στην κατάθλιψη και στο βούλιαγμα στην καρέκλα του ΑΤΤΙΚΟΝ. Θα μπορούσε να είναι από τις καλύτερες κωμωδίες. Aν τέλειωνε στην ώρα της και απέφευγε τα ηθικοδιδακτικά.

Humpday: ευχάριστη ταινία, που θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη. Θα μπορούσε να έχει πιο ζωντανούς διαλόγους και να βγάζει πιο πολύ γέλιο. Ή πιο πολύ συναίσθημα. Την ξεχνάς άμεσα, αλλά το μήνυμα είναι ωραίο! Δυο straight άντρες, ο ένας παντρεμένος, φίλοι από παλιά, αποφασίζουν να κάνουν σεξ, να το κινηματογραφήσουν και να το δείξουν σε φεστιβάλ ερασιτεχνικού πορνώ! Αντιδράσεις της συζύγου; Φαντάζεστε!

Brief nterviews with hideous men: μέτρια ταινιούλα. Εύκολη μάλλον. O σκηνοθέτης απέφυγε οτιδήποτε δύσκολο, όπως πχ ένα δημιουργικό και ενδιαφέρον τέλος, ένα δραματικό συμπέρασμα ή ένα ωραίο ξέσπασμα. Οι ιστορίες των αποκρουστικών αντρών βέβαια είναι καθηλωτικές. Και όλο και σε κάποια σειρά τους έχετε δει. Είναι βασισμένο σε βιβλίο, το οποίο αξίζει, μιας και, φαντάζομαι, θα έχει κι άλλες ωραίες αφηγήσεις μέσα.

High Life: Kρίμα που σε μια ταινία που προβάλλεται παρουσία του σκηνοθέτη της, το σινεμά εκκενώθηκε πριν ανάψουν καν τα φώτα. Ταινία με μέγεθος ευσύνοπτο, που περιλαμβάνει όλες τις απαραίτητες εξυπνάδες, χαζομάρες, κουλά σκηνικά και φανταστικές ατάκες του είδους της. Μια παρέα τελειωμένων μικροκακοποιών σχεδιάζουν μια ληστεία ΑΤΜ, με φλέβες γεμάτες μορφίνη και στομάχια άδεια. Ό,τι μπορεί να πάει στραβά, πάει. Εξαιτίας τους! Ο σκηνοθέτης φαίνεται να έχει δει όλες τις σχετικές/παρόμοιες ταινίες και έκανε μια καλή προσπάθεια να τις αναπαράγει. Το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό, αλλά κάτι έλειπε…

Rudo y Cursi: O G.G. Bernal και ο Diego Luna ξανά μαζί (μετά το Y tu mama tambien), σε μια ταινία ποδοσφαιρική. Και καθ’ όλα αναμενόμενη, βήμα προς βήμα! Ένας κυνηγός ποδοσφαιρικών ταλέντων ανακαλύπτει σε ένα god forsaken χωριό του Μεξικού το νέο αστέρι των γκολ και τον νέο τερματοφύλακά του, στα πρόσωπα δύο ανταγωνιστικών αδερφών. Ό,τι θα ακολουθήσει, θα είναι ακριβώς ό, τι φαντάζεστε από τα 15 πρώτα λεπτά.

Flickan: Σουηδική, πανέμορφη ταινία που, σοφά αποφεύγει την ηθικολογία, αφήνει πολλά στη φαντασία και τελικά βγαίνεις από το σινεμά ξέροντας ότι πέρασες 1,5 πολύ ευχάριστες ώρες. Ένα κοριτσάκι το καλοκαίρι του 1981 μένει μόνο του στο σπίτι, στη μέση του πουθενά. Με τους γονείς της χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά, προσπαθεί να τα βγάλει πέρα και να φροντίσει τον εαυτό της. Το αποτέλεσμα είναι ρεαλιστικό και σε αφήνει με πολύ ωραίο συναίσθημα.

The Informers: Πρώτη φορά βλέπω ταινία και νομίζω ότι βλέπω σειρά. Το informer πάσχει σοβαρά από θέμα, story line, σενάριο, διάλογο και υπόθεση. Καταλήγει να μην έχει τίποτα από τα παραπάνω και να νομίζει κανείς ότι βλέπει ένα επεισόδιο από μια σαπουνόπερα. Αν όμως πάρεις απόφαση ότι απλά “παίρνεις μάτι” ένα κομμάτι μιας ευρύτερης ιστορίας, η ταινία είναι πολύ καλή. Πρόκειται για την απόλυτη (και μοναδική ?) αναβίωση των 80’s. Η ταινία φαίνεται να έχει γυριστεί τότε και όχι το 2009. Eίναι γεμάτο ψεύτικους ουρανούς (βλ. tequila sunrise), femmes fatales (είδος εξαφανισθέν πλέον), τολμηρές σκηνές sex (επιπέδου άγριας ορχιδέας), βάτες και κοκόρια, αλλά και 4 ηθοποιούς που θα σας ταξιδέψουν πίσω. Τελικά, γίνεται μια ταινία που θυμίζει gossip girl με παρτούζες, να σε κάνει να χάνεσαι.

Το Grey’s Anatomy μπορεί να έχει εμπνευσμένο τίτλο, αλλά κάπου εκεί δυστυχώς σταματάει η έμπνευσή του.

Οι σειρές με νοσοκομεία δεν είναι η καλύτερή μου, αλλά στο Grey’s Anatomy, μετά από τόσες πολλές συστάσεις, είπα να δώσω μια ευκαιρία.

Πρόκειται για την ζωή μερικών ειδικευόμενων χειρουργών σε ένα μεγάλο νοσοκομείο του Seattle. Για την πίεση του απάνθρωπου ωραρίου και τις ελάχιστες δυνατότητες για μια φυσιολογική καθημερινότητα.

Τα επεισόδια δεν είναι ακριβώς αστεία, ούτε δραματικά, ούτε ερωτικά. Είναι ένας αχταρμάς από χαζομάρα, κακή αισθητική και γενικά προσβολή της κοινής νοημοσύνης. Το τραπέζι του χειρουργίου γίνεται πεδίο μάχης ερωτευμένων πιτσουνακίων. Τα ιατρικά περιστατικά είναι σεναριακό μέσο για αισθηματικό και σεξουαλικό προβληματισμό. Kαι οι πρωταγωνιστές φανερώνουν ατέρμονη έλλειψη σοβαρότητας κάτω από το βάρος της αποδόμησης της ιατρικής επιστήμης και του ασυνεχούς σεναρίου.

Οι χαρακτήρες είναι σχεδόν όλοι cool και συμπαθείς. Εκτός από την Meredith Grey. Την πρωταγωνίστρια. Είναι παντελώς ατάλαντη και της αναθέσανε πρωταγωνιστικό ρόλο ΚΑΙ αφήγηση. Κρίμα. Και την Christina. Που είναι στραβωμένη και δύσκολη χωρίς κανένα εμφανή λόγο. Και αν υπάρχει λόγος, οι σεναριογράφοι όφειλαν να τον είχαν αποκαλύψει τουλάχιστον στα μισά του 2ου κύκλου.

Τέλος, τα love stories είναι απαράδεκτα. Η Christina με τον μαυρούκο δεν έχω καταλάβει πώς προέκυψε και βρέθηκαν μαζί. Και όχι επειδή είμαι χαζή, αλλά επειδή δε δόθηκε ποτέ καμία εξήγηση.

Και ο doctor McDreamy, oh spare me! Δεν είναι καν όμορφος!!!

περιμένοντας το τέλος της 4ης σαιζόν…

To Ηοw I met your mother είναι ένα sit-com με όλα τα χαρακτηριστικά των sit-coms. But better.

Κρατάει κι αυτό 21 λεπτά, έχει μηδενικά εξωτερικά γυρίσματα και για πρωταγωνιστές, γνωστές κωμικές φάτσες. Βetter γιατί ένας από αυτούς είναι ο Jason Segel.

Αν κάποιος θέλει να το περιγράψει, εύκολα θα πει «είναι σαν το Friends». But better, θα συμπληρώσω πάλι εγώ.

Γιατί; Γιατί δεν έχει κανένα χαρακτήρα ηλίθιο που βγάζει γέλιο μόνο από τη βλακεία του (βλ. Joey, που έγινε και ολόκληρη σειρά). Γιατί επίσης δεν έχει κανένα χαρακτήρα περίεργο, που σε κάνει να γελάς με το μυστήριο που κρύβει άκομψα (βλ. Phoebe). Γιατί δεν έχει σκηνικά που σε κάνουν να αισθάνεσαι άβολα με τη ντροπή που αισθάνεται ο πρωταγωνιστής, έχοντας π.χ. σκαλώσει σε ένα δερμάτινο παντελόνι πασαλειμμένος με ταλκ, στην τουαλέτα μιας επίδοξης γκόμενας (βλ. Ross). Γιατί τέλος, but not least, οι ηθοποιοί είναι γεννημένοι από το 1974 ως το 1982 και I couldn’t relate more!

Kάτι που για μένα το κάνει ακόμα πιο lovable, είναι ότι έχει αφηγητή. Ο αφηγητής αυτός δίνει συμβουλές-αποστάγματα σοφίας σε θέματα σχέσεων. Πολύ πιο σοφά από την Carrie Bradshaw.

Όπως λέει και το tagline, πρόκειται για ένα love story in reverse. Ξέρουμε ότι θα έχει αίσιο τέλος. Ξέρουμε ότι τελικά ο Ted θα γνωρίσει τον έρωτα και θα κάνει μαζί της 2 παιδιά. Αυτά στα οποία λέει στο πρώτο επεισόδιο ότι θα τους πει την ιστορία του πώς γνώρισε τη μαμά τους. Μια ιστορία που έχει κρατήσει ήδη 4 κύκλους, μιας και ακόμα δεν την έχει γνωρίσει. Έχει όμως διηγηθεί όλα αυτά τα γεγονότα που τον οδήγησαν σε αυτήν και τον ετοίμασαν κατάλληλα ώστε να την εκτιμήσει όταν την δει.

Το How I met your mother είναι μια σειρά με γέλιο, προβληματισμούς για τις σχέσεις των δύο φύλων και πρωταγωνιστές σχεδόν στην ηλικία μου, με τις ανησυχίες μου και τα άγχη μου. Είναι λογικό λοιπόν να με τραβήξει αυτομάτως.

Και να με κρατήσει όσο πάει.

Σύμφωνα με τα στατιστικά του wordpress, τα post μου τα σχετικά με το Sex and the City, έχουν τους περισσότερους επισκέπτες. Στο search για να με βρούνε, πατάνε “sex and the city trailer” και, μπουπ, να’ μαι! Ακόμα και 8 μήνες μετά την κινηματογραφική πρεμιέρα. Το πιο δημοφιλές μου κείμενο μακράν είναι συνεπώς το “sex and the city trailer” και αμέσως επόμενο το “sex and the city”, το σχετικό με τη σειρά. Τα άρθρα μου για λοιπές σειρές ή για σκηνοθέτες έπονται με διαφορά.

Ο λόγος που κάνω αυτήν την παρατήρηση είναι γιατί βγήκε το νέο ότι το καλοκαίρι ξεκινάνε τα γυρίσματα του Sex and the City 2. Ταινία δηλαδή συνέχεια της προηγούμενης.

Για όσους δε με πιστεύουνε, ορίστε και 2 λινκ: imdb και cinemag

Οι παραγωγοί και οι συντελεστές χαίρονται, όλοι οι υπόλοιποι όμως είναι επιφυλακτικοί. Μάλλον οι πρώτοι χαίρονται γιατί ξέρουν ότι οι δεύτεροι θα σπεύσουν στις αίθουσες παρά τις όποιες επιφυλάξεις τους…

Να δούμε λοιπόν. Αυτό το post θα εκσφενδονιστεί στην κορυφή των δημοφιλών μου post; Ή θα μείνει στην αφάνεια;

Πριν την τιμπαρτονική χώρα των θαυμάτων και τη Φαντασμαγορία, πριν ακόμα και από το Imaginarium του Gilliam, βγαίνει κάτι άλλο, επίσης μαγικό…

Ο Henry Selick, περήφανος δημιουργός του Χριστουγεννιάτικου εφιάλτη, ετοιμάζει κάτι ολόδικό του. Βασίζεται σε βιβλίο του Neil Gaiman και είναι παιδικό, σκοτεινό και ομιχλώδες. Έχει πρωταγωνίστρια μία 3dένια μικρούλα που κάνει ότι καθένας μας θέλει να κάνει: ανοίγει μια πόρτα και βρίσκεται κάπου αλλού, καλύτερα, ομορφότερα. Ανακαλύπτει μια εναλλακτική εκδοχή της ζωής της και της οικογένειάς της και βυθίζεται σε έναν άλλο κόσμο, ονειρικό. Ή μήπως εφιαλτικό;

Η Coraline μάλλον έρχεται στις 30 Απριλίου στις σκοτεινές αίθουσες.