O παγκόσμιος κινηματογράφος έχει δημιουργήσει αναρίθμητες ιστορίες αγάπης. Από τις ρομαντικές κομεντί, που παράγονται 12 το χρόνο, κάποιες καλές (French kiss, 50 first dates, The Holiday), κάποιες κακές (You, me and Dupree, Failure to launch, The family stone) μέχρι τα ιστορικά μελοδραματικά Love stories, τύπου Όσα παίρνει ο άνεμος και Καζαμπλάνκα. Υπάρχουν όμως και κάποιες ιστορίες αγάπης, που ξεφεύγουν από τα στενά πλαίσια της αγάπης, της απόρριψης και της δέσμευσης…

Υπάρχουν ταινίες όπου το πρωταγωνιστικό ζευγάρι δεν είναι συνηθισμένοι άνθρωποι. Δεν ταιριάζουν με τους άλλους ανθρώπους και δεν έχουν απορροφηθεί από κοινωνικές ομάδες. Σε αυτές τις ταινίες η συγκίνηση έγκειται στο γεγονός ότι δύο τέτοιοι «απροσάρμοστοι» βρίσκουν ο ένας τον άλλο σε μια τεράστια πόλη!

Η γαλλική ταινία Amelie (le fabuleux destin d’Amelie Poulain) για παράδειγμα. Η Amelie (Audrey Tautou) είναι περίεργη, ντροπαλή και προσπαθεί να βοηθήσει τους γύρω της χωρίς αυτοί να το καταλάβουν. Βλέπει κάποιον τύπο (Mathieu Kassovitz), αρκετά περίεργο ώστε να μαζεύει φωτογραφίες που περισσεύουν από μηχανήματα και αποφασίζει να τον γνωρίσει, παίζοντας μαζί του ένα σωρό χαριτωμένα παιχνίδια.

Στην αμερικάνικη ταινία Η γραμματέας (The secretary) μία μαζοχίστρια (Maggie Gyllenhaal) που μόλις έχει βγει από την ψυχιατρική κλινική, πιάνει δουλειά ως γραμματέας ενός δικηγόρου (James Spader), o oποίος για καλή της τύχη είναι σοβαρής φύσης σαδιστής! Βρίσκουν ο ένας τον άλλο και παιρνάνε καλά…

Τα άλλα δύο love stories που ξεχώρισα δεν είναι τόσο ευχάριστα.

Στο γερμανικό Μαζί ποτέ (Head on – Gegen die wand) μία τουρκάλα (Sibel Kekilli), που συνηθίζει να κόβει τις φλέβες της, γνωρίζει ένα τούρκο (Birol Unel), ο οποίος πρόσφατα έριξε το αυτοκίνητό του σε ένα τοίχο, σε μία κλινική ψυχολογικής υποστήριξης ανθρώπων με τάσεις αυτοκτονίας. Η τουρκάλα του ζητάει να παντρευτούνε, λίγο αφού του συστήθηκε, γιατί δεν μπορεί να παντρευτεί παρά μόνο τούρκο και γιατί ο μόνος τρόπος για να γλιτώσει από τους γονείς της είναι να παντρευτεί…Παντρεύονται λοιπόν και ζούνε μαζί, με τη συμφωνία να ζει ο καθένας τη ζωή του. Τα πράγματα βέβαια δεν μπορεί να είναι τόσο απλά…

Στην ταινία Αγάπα με αν τολμάς (Love me if you dare – Jeux d’enfants), γαλλοβέλγικης παραγωγής, η Sophie (Marion Cotillard, AKA η Edith Piaf της ταινίας ζωή σαν τριαντάφυλλο) και ο Julien (Guillaume Canet) κάνουν παρέα από το δημοτικό. Παίζουν ένα παιχνίδι «τολμάς ή όχι;», στο οποίο προκαλούν ο ένας τον άλλο να κάνει διάφορα πράγματα, από το να κατουρηθεί πάνω του μπροστά στη διευθύντρια, μέχρι να αφήσει το χειρόφρενο ενός λεωφορείου γεμάτου παιδιά. Όσο μεγαλώνουν οι προκλήσεις γίνονται όλο και πιο σοβαρές και επικίνδυνες, με αποκορύφωμα την πρόκληση «αγάπα με, τολμάς;», η οποία θα βάλει σε κίνδυνο την ίδια τους τη φιλία.

Τα Love stories δεν είναι πάντα ξενέρωτες ιστοριούλες αγάπης, που καταλήγουν σε γάμο ή που λήγουν με ένα θάνατο ή έναν αναπόφευκτο χωρισμό. Οι εναλλακτικές ερωτικές ιστορίες αγάπης είναι αυτές που έχουν μια πρωτοτυπία, τόσο στην υπόθεση, όσο και στη φύση των πρωταγωνιστών.