Ο Lars von Trier είναι ένας από τους πιο γνωστούς ευρωπαίους σκηνοθέτες της εποχής μας. Πρόσφατα, μπήκε στο κέντρο της δημοσιότητας με τη δημιουργία της τριλογίας του για την Αμερική, στην οποία δεν έχει πάει ποτέ γιατί φοβάται, εκτός άλλων, τα αεροπλάνα…Οι ταινίες του έχουν αρκετή διαστροφή και ακόμα περισσότερο στυγνό ρεαλισμό. Είναι μερικές φορές δύσπεπτες και σκληρές, αλλά αν αυτό δεν σας ενοχλεί, σίγουρα οι ταινίες του θα σας αρέσουν.

Έχει σκηνοθετήσει πολλές ταινίες και σειρές, και δεν τις έχω δει όλες (ακόμα!), αλλά θα προσπαθήσω να παρουσιάσω τις πιο γνωστές του.

Η πρώτη του γνωστή κινηματογραφική ταινία είναι το «Europa» (1991), η οποία διηγείται τη ζωή ενός νέου που εργάζεται στα τρένα. Σκηνές λυρικές, μαγευτική ατμόσφαιρα και ένα τέλος που φέρνει δάκρυα στα μάτια και που δε θα ξεχάσετε ποτέ.

Με την ταινία «Δαμάζοντας τα κύματα» (1996 – breaking the waves), o Lars von Trier κερδίζει βραβεία στις Κάννες και συγκινεί την Ευρώπη με μια περίεργη ιστορία αγάπης. Ο πρωταγωνιστής παραλύει από τη μέση και κάτω σε ένα δυστύχημα στη δουλειά και η γυναίκα του, με την οποία έχει ζήσει μόνο λίγο, αισθάνεται τύψεις. Αυτός, ζαλισμένος από τα φάρμακα που πάιρνει, της ζητάει να κάνει σεξ με άλλους. Αυτή άπειρη και ερωτευμένη, αυτός παράλυτος και πληγωμένος. Μία σκληρή και πολύ συγκινητική ταινία.

Το 1998 σκηνοθετεί την ταινία «Οι ηλίθιοι» (Ιdioterne) βασισμένος στις αρχές του δόγματος (βλ. Dogme 95). H ταινία είναι γυρισμένη με κάμερα χειρός. Η σκηνοθεσία και η φωτογραφία είναι σε δεύτερη μοίρα. Αυτό που παίζει ρόλο είναι η ηθοποιία και η σωστή απεικόνιση της ψυχολογίας των ηρώων. Μία ομάδα ανθρώπων ζουν σε ένα κοινόβιο. Παριστάνουν τους διανοητικά καθυστερημένους για να απελευθερωθούν από τις ανάγκες τους και για να ανακαλύψουν τον ηλίθιο που κρύβουν μέσα τους.

Με την ταινία «Χορεύοντας στο σκοτάδι» (2000 – dancer in the dark), o Lars von Trier με πρωταγωνιστές μεγάλα ονόματα, όπως η Björk και η Catherine Deneuve, αλλά και με αμερικανούς ηθοποιούς, κάνει μια ταινία που γίνεται επιτυχία παγκοσμίως. Η ιστορία είναι σκληρή και ρεαλιστική, το μότο της είναι «Δε χρειάζεσαι μάτια για να βλέπεις» και τα υπόλοιπα τα αφήνω σε σας.

Το 2003 ξεκίνησε την τριλογία του για την Αμερική «USA – Land of Opportunities» με την ταινία «Dogville». Στην τριλογία απεικονίζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τις ΗΠΑ, ως ένας ευρωπαίος που δεν τις έχει επισκευτεί ποτέ. Η σκηνοθεσία είναι λιτή (δεν υπάρχουν σκηνικά) και αφήνονται πολλά στη φαντασία του θεατή. Είναι πρωτοποριακό, αλλά δεν άρεσε σε πολλούς.

Στο Dogville ο σκηνοθέτης παρουσιάζει τη ζωή των red necks, των τοπικιστών αυτών των Νότιων πολιτειών της Αμερικής, με πολύ ζοφερό τρόπο. Η ταινία είναι σε κάποιες στιγμές απάνθρωπη, η ιστορία είναι πολύ καλή, και στο τέλος έρχεται η κάθαρση!

Η τριλογία συνεχίστηκε το 2005 με το δεύτερο μέρος «Manderlay», στο οποίο η ίδια ηρωίδα θέλει ζει με σκλάβους μαύρους σε μία φυτεία στην Αλαμπάμα. Προσπαθεί να τους συναιτίσει και να τους δείξει πώς ζουν οι ελεύθεροι άνθρωποι, μόνο για να δει τελικά ότι κανείς δεν μπορεί να αλλάξει ριζικά τρόπο ζωής.

Tην ίδια χρονιά, έγραψε και το εξωφρενικό σενάριο της πιο καταπληκτικής απλής/παράλογης ταινίας που έχω δει. Πρόκειται για το Dear Wendy σε σκηνοθεσία Thomas Vinterberg. Η ταινία αυτή είναι επίσης διαδραματίζεται στις ΗΠΑ με αμερικάνους ηθοποιούς, χωρίς όμως να αποτελεί τμήμα της τριλογίας με οποιονδήποτε τρόπο.

Η τριλογία για την Αμερική θα κλείσει το 2009 με την ταινία «Wasington».