1η του μήνα βγήκε το Twilight στα σινεμά της Ελλάδας. Τα πρώτα σχόλια είναι μια απ’τα ίδια: οι κριτικοί το θάβουν, ενώ οι κοινοί θνητοί το εκθειάζουν. Οι κριτικοί το κατατάσσουν στην άγαμη γενιά των emo και το καταδικάζουν ως κακογραμμένο και προχειροφτιαγμένο. Οι θεατές μιλάνε για μια πανέμορφη ρομαντική ταινία, που ακολουθεί πιστά το βιβλίο που, όσοι το διάβασαν, το λάτρεψαν.

Δεν το έχω δει ακόμα. Στο μεταξύ όμως, έπεσα πάνω στην καινούρια σειρά True Blood, η οποία έχει παρόμοιο θέμα: οι βρυκόλακες είναι ανάμεσά μας και ερωτεύονται με θνητούς.

Είδα τον πιλότο, ο οποίος για πιλότος είναι πολύ μέτριος. Δε με έκανε να θέλω να δω τι θα γίνει στη συνέχεια. Ίσως επειδή αύριο ξαναξεκινάει το gossip girl, ίσως επειδή έχω στα σκαριά το freaks and geeks…δεν ξέρω.

Δε λέω, καλοφτιαγμένο και διαφορετικό. Είναι μάλλον η μόνη σειρά που έχω δει (εκτός από το South Park) που δε λαμβάνει χώρα στη ΝΥ ή το LA ή άντε το Miami. Αντίθετα, διαδραματίζεται στην ηλιόλουστη Louisiana, όπου όλα είναι καταπράσινα, τα σπίτια είναι μεγάλα και οι άνθρωποι χαρούμενοι, αφράτοι και rednecks.

To θέμα όμως…no, not my style. Πέρα από το Dracula, δε με έχει ενδιαφέρει καμία άλλη ταινία ή βιβλίο σχετικά με βαμπίρ.

Το Buffy the vampire slayer το σνομπάρω. Γιατί να σκοτώνεις vampires anyway?

Το interview with a vampire με στεναχώρεσε γιατί γειώνει ό,τι ρομαντικό υπάρχει πίσω από τον μύθο.

Το true blood, ενώ σέβεται το μύθο, πιστεύω αδυνατεί να κρατήσει το ενδιαφέρον με το (ανύπαρκτο και ξαναπαιγμένο=a serial killer on the loose) θέμα του.

Το Twilight on the other hand, κρατάει 1-2 ώρες. Νομίζω θα του δώσω μια ευκαιρία και θα αφεθώ στην (όποια) γοητεία του.

Αμφιβάλλω όμως ότι θα φτάνει έστω και λίγο το επίπεδο της ιδιοφυίας του låt den rätte komma in και νομίζω ότι θα είναι άλλο ένα hamburger γεμάτο εφέ.