Είχα φαγωθεί να δω το Twilight! Δεν ξέρω γιατί. Η διαφήμιση; Η αναμφισβήτητη γοητεία των βαμπίρ; Η σκοτεινή, μπλε εικόνα του τρέιλερ; Ή όλα αυτά μαζί; Σε προηγούμενο ποστ μου, προβλέπω ότι το twilight θα είναι ψιλομάπα με εφέ.

Είχα άδικο. Το twilight είναι απλά μια χαζομάρα. Χωρίς κανένα σεβασμό στον μύθο του βρικόλακα, αλλά και με κανέναν σεβασμό προς τον ταπεινό θεατή, το twilight προσβάλλει τα πάντα με τη χαμηλή νοημοσύνη του. Η σκηνοθεσία πέφτει σε γκάφες, η ιστορία έχει κενά, οι διάλογοι είναι τυχαίοι και οι ερμηνείες μέτριες.

Δε σε ξενερώνει όμως. Γελάς παρέα με όλο το σινεμά, κι αυτό έχει πάντα πλάκα. Δεν συνιστά μια ταινία που θα πρότεινα σε κάποιον να δει. Όχι. ‘Ηταν ατυχής δική μου επιλογή (τα σφραγισμένα χείλη πήγαινα να δω, αλλά δε βρήκα εισιτήρια…) και δε θα επιβαρύνω κανέναν με αυτή.

Βέβαια, ίσως να γοητεύσει τα κορίτσια εώς 22 ετών. Ο πρωταγωνιστής είναι πολύ όμορφος (αλλά χλεχλές), υπάρχει κάτι σε εφηβικό πάθος ανάμεσα σε αυτόν και την (ατάλαντη) πρωταγωνίστρια και η ιστορία μπορεί και να αρέσει (σε κάποιον που δεν έχει δει άλλες ταινίες με βρικόλακες, ή γενικά, ταινίες).

‘Ενα πρόχειρο συμπέρασμα που βγάζω είναι ότι οι ταινίες για βαμπίρ έχουν αρχίσει να φθίνουν. Δεν προκαλούν πια τον τρόμο και δεν είναι πια αυτός ο σκοπός τους.  Και στο Λυκόφως, αλλά και στη σειρά True Blood, ο στόχος είναι σαφώς η διασκέδαση. Η πλάκα. Τα βαμπίρ γελοιοποιούνται ως ερωτιάρηδες παθιασμένοι χορτοφάγοι, ξεχνώντας ότι είναι καθαρά predators. Το αθώο κοριτσάκι που δηλώνει “δε σε φοβάμαι”, κανονικά, μέχρι το τέλος της ταινίας θα έπρεπε να έχει ήδη πεθάνει ή, στην καλύτερη, να έχει γίνει κι αυτή βαμπίρ. Θα έπρεπε να φοβάται.

Μήπως να κάνω μια ποιοτική στροφή και να αρχίσω να σνομπάρω αυτομάτως οτιδήποτε mainstream; Σαν πολλή απογοήτευση να έχω φάει τελευταία…