Στο όχι και πολύ κοντινό μέλλον, βγαίνουν δύο ταινίες στο ύφος του Phantasmagoria-the visions of Lewis Caroll. Mάλλον καλύτερες όμως, μιας και θα βρίσκονται σκηνοθέτες πίσω από την κάμερα, και όχι γκοθάδες.

Κάθε χρόνο παρακολουθώ τον Tim Burton. Τουλάχιστον από τότε που συνειδητοποίησα ότι αυτός κρύβεται πίσω από πολλές ταινίες που είδα όταν πήγαινα σχολείο και που δε χορταίνω να βλέπω ξανά και ξανά. Ο σκηνοθέτης του Edward Scissorhands, του γοτθικού παραμυθιού που μόλις χτες είδα να πετσοκόβεται στο θέατρο, (όχι από τα ψαλίδια του, αλλά από τα πιτσιρίκια που κατακλύσανε το Badminton και τον είδανε απλά σαν παλιάτσο) και του Beetle Juice, θα δώσει το μαύρο στίγμα του στην Αλίκη και το ταξίδι της στην χώρα των θαυμάτων.

Για μια ακόμα φορά, δίνει ρόλο στον τιμπαρτονικό κυρίως Johnny Depp, που αφού τον έντυσε Ψαλιδοχέρη, φονικό κουρέα, και ιδιοκτήτη εργοστάσιου σοκολάτας, και αφού του ανέθεσε να λύσει το μυστήριο του ακέφαλου καβαλάρη και να σκηνοθετήσει τα χειρότερα θρίλερ όλων των εποχών, του αναθέτει τώρα τον ρόλο του τρελού καπελά. Who else?

Η Helena Bonham Carter δε θα μπορούσε βέβαια να λείπει ούτε από αυτό το εγχείρημα. Ξανάρχεται λοιπόν στο πλευρό του Johnny με τον σύντροφό της να τους δίνει εκ νέου σκηνοθετικές οδηγίες.

Ωραίο το βιβλίο, ωραίο το στόρυ, καλή επιλογή ηθοποιών γενικά, και ένας Tim Burton που δε μας έχει απογοητεύσει ποτέ, δεν μπορεί παρά να δώσει άλλη μία καλή ταινία. Η οποία ελπίζω θα απευθύνεται με σεβασμό αποκλειστικά στους φανατικούς οπαδούς του… Το θέμα άλλωστε είναι για λίγους και ταιριάζει τόσο απόλυτα στον Καλιφορνέζο dark σκηνοθέτη που δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας για το αποτέλεσμα.

Πολυαναμενόμενη λοιπόν η Αλίκη και μέχρι το 2010 που λένε ότι θα βγει στις αίθουσες, έχουμε κάτι παρόμοιο να δούμε, ευτυχώς.

Aν ο Burton είναι σκηνοθέτης για λίγους (άσχετα αν είναι δημοφιλής. Λίγοι είναι αυτοί που τον καταλαβαίνουν), ο Terry Gilliam είναι για ακόμα λιγότερους. Ο Tim Burton είναι γοτθικός, περίεργος. Ο Terry Gilliam είναι μυστήριος, παρανοϊκός και ahead of it all.  Για να είμαι ειλικρινής όμως, δεν είναι από τους αγαπημένους μου. Το Brazil το προσπάθησα 3 φορές και ποτέ δεν είδα πέρα από τη σκηνή με τις γιαγιάδες που τρώνε κάτι περίεργα κουτάκια. Το Life of Brian το θεωρώ απλά οκ και οι Pythons δεν με ξετρέλαναν ποτέ. Τους αδερφούς Grimm τους περίμενα με ανυπομονησία και όταν τελικά τους είδα, ε, δεν έγινε και τίποτε. Οι 12 πίθηκοι είναι πολύ καλό, αλλά να πω την αλήθεια μου, δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι κατάλαβα τι παίζει.

Το Φόβος και Παράνοια στο Las Vegas από την άλλη, μου άρεσε τόσο που με έκανε να καταλάβω ότι οι παραπάνω ταινίες κάτι εξαιρετικό έχουν, που όταν μεγαλώσω θα κατανοήσω και θα εκτιμήσω. Kαι τότε ίσως δω και το Tideland.

Αυτή η ακατανόητη ιδιοφυία του Gilliam με κάνει να αναμένω λοιπόν τον Doctor Parnassus, του οποίου την πορεία θα ακολουθώ μέχρι να βγει στις αίθουσες κάποια στιγμή το καλοκαίρι. Αλλά και να μένω έκθαμβη βλέποντας ότι ετοιμάζει ταινία με τον πολλά υποσχόμενο (για τρέλα και παράνοια) τίτλο The man who killed Don Quixote.

Το The imaginarium of Doctor Parnassus έχω να δω (to do list…) μέχρι να βγει η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων. Και να ταξιδέψω στην χώρα της φαντασίας με τη βάρκα του παραμυθά Gilliam και συνταξιδιώτες (τυμπανοκρουσίες, παρακαλώ) τους Christopher Plummer, Heath Ledger, Johnny Depp, Colin Ferrell, Jude Law και Tom Waits!

Παραμύθια, τρόμος, φαντασία. Φιλιά,

Wonder