Αdventureland: καταπληκτικό ταινιάκι από τον σκηνοθέτη του superbad. Ούτε κωμωδία, ούτε αισθηματικό. Το κωμικό της στοιχείο είναι απλό και έξυπνο, χωρίς ίχνος καφρίλας. Το αισθηματικό της κομμάτι είναι γλυκό, αλλά όχι γλυκανάλατο. Kαι το θέμα μεγαλειώδες στην απλότητά του. Ένας παρθένος κολλεγιόπαις ψάχνει το μέλλον του και βρίσκει τον έρωτα, σε ένα Luna Park κάποιο καλοκαίρι της δεκαετίας του ‘80.
The Girlfriend Experience: η κάμερα ακολουθεί μια πόρνη πολυτελείας στην καθημερινότητά της. Στα ραντεβού της (σκηνές σεξ δεν υπάρχουν), στη σχέση της με τον φίλο της με τον οποίο συζούνε, στις ανταγωνίστριές της, στις σκέψεις της. Πολύ καλή επιλογή από τον Soderbergh η Sasha Grey στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Γιατί μια πορνοστάρ μπορεί να υποδυθεί την πόρνη καλύτερα από κάθε οσκαρούχα ηθοποιό. Μέτριο και ίσως βαρετό το έργο τελικά.
Coco Chanel & Igor Stravinski: Moυ αρέσει η Chanel, μου αρέσει και η Anna Mouglalis. Η ταινία αντικειμενικά δεν είναι καλή, αλλά σε αφήνει με ένα θετικό συναίσθημα και σίγουρα πετυχαίνει το σκοπό της. Ο οποίος είναι να δείξει πόσο ο έρωτας αυτός επηρέασε τις ζωές και τις καριέρες και των δύο. Βλέπουμε με έκσταση τη δημιουργία του περίφημου αρώματος της Chanel (και της Monroe…), και με θαυμασμό τη σύνθεση του “Five Fingers”. Kαι μένουμε άφωνοι με το σπίτι της Coco, τα ρούχα της και το υπέροχο στυλ της.
An Education: πόσο χαίρομαι όταν πάω σινεμά και βλέπω μια ταινία σαν αυτή! Δεν συμβαίνει συχνά μια ταινία να τα έχει όλα. Να είναι για όλους. Και σίγουρα, να αρέσει σε όλους. Λένε ότι πάει για oscar. Με τα δίκια της. Το βασικό της καλό είναι η υπόθεσή της. Τη δεκαετία του ‘60 σε μια αγγλική κωμόπολη, μια μαθήτρια λυκείου γνωρίζει έναν πολύ μεγαλύτερό της άντρα. Περνάει μαζί του εμπειρίες που καμία άλλη μαθήτρια δεν έχει ζήσει. Μέχρι που η πραγματικότητα αρχίζει να χτυπάει την πόρτα.
Funny People: Μετά το Freaks and Geeks, το Knocked-up και το 40 χρονών παρθένος, οι προσδοκίες είναι φυσικά τεράστιες. Η ταινία ανταποκρίνεται άψογα σε προσδοκίες τέτοιου μεγέθους για 1,5 ώρα. Μόνο που κρατάει 2,5. Και επί 1 ώρα, τα αστεία σταματάνε και δίνουν τόπο στην κατάθλιψη και στο βούλιαγμα στην καρέκλα του ΑΤΤΙΚΟΝ. Θα μπορούσε να είναι από τις καλύτερες κωμωδίες. Aν τέλειωνε στην ώρα της και απέφευγε τα ηθικοδιδακτικά.
Humpday: ευχάριστη ταινία, που θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη. Θα μπορούσε να έχει πιο ζωντανούς διαλόγους και να βγάζει πιο πολύ γέλιο. Ή πιο πολύ συναίσθημα. Την ξεχνάς άμεσα, αλλά το μήνυμα είναι ωραίο! Δυο straight άντρες, ο ένας παντρεμένος, φίλοι από παλιά, αποφασίζουν να κάνουν σεξ, να το κινηματογραφήσουν και να το δείξουν σε φεστιβάλ ερασιτεχνικού πορνώ! Αντιδράσεις της συζύγου; Φαντάζεστε!
Brief nterviews with hideous men: μέτρια ταινιούλα. Εύκολη μάλλον. O σκηνοθέτης απέφυγε οτιδήποτε δύσκολο, όπως πχ ένα δημιουργικό και ενδιαφέρον τέλος, ένα δραματικό συμπέρασμα ή ένα ωραίο ξέσπασμα. Οι ιστορίες των αποκρουστικών αντρών βέβαια είναι καθηλωτικές. Και όλο και σε κάποια σειρά τους έχετε δει. Είναι βασισμένο σε βιβλίο, το οποίο αξίζει, μιας και, φαντάζομαι, θα έχει κι άλλες ωραίες αφηγήσεις μέσα.
High Life: Kρίμα που σε μια ταινία που προβάλλεται παρουσία του σκηνοθέτη της, το σινεμά εκκενώθηκε πριν ανάψουν καν τα φώτα. Ταινία με μέγεθος ευσύνοπτο, που περιλαμβάνει όλες τις απαραίτητες εξυπνάδες, χαζομάρες, κουλά σκηνικά και φανταστικές ατάκες του είδους της. Μια παρέα τελειωμένων μικροκακοποιών σχεδιάζουν μια ληστεία ΑΤΜ, με φλέβες γεμάτες μορφίνη και στομάχια άδεια. Ό,τι μπορεί να πάει στραβά, πάει. Εξαιτίας τους! Ο σκηνοθέτης φαίνεται να έχει δει όλες τις σχετικές/παρόμοιες ταινίες και έκανε μια καλή προσπάθεια να τις αναπαράγει. Το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό, αλλά κάτι έλειπε…
Rudo y Cursi: O G.G. Bernal και ο Diego Luna ξανά μαζί (μετά το Y tu mama tambien), σε μια ταινία ποδοσφαιρική. Και καθ’ όλα αναμενόμενη, βήμα προς βήμα! Ένας κυνηγός ποδοσφαιρικών ταλέντων ανακαλύπτει σε ένα god forsaken χωριό του Μεξικού το νέο αστέρι των γκολ και τον νέο τερματοφύλακά του, στα πρόσωπα δύο ανταγωνιστικών αδερφών. Ό,τι θα ακολουθήσει, θα είναι ακριβώς ό, τι φαντάζεστε από τα 15 πρώτα λεπτά.
Flickan: Σουηδική, πανέμορφη ταινία που, σοφά αποφεύγει την ηθικολογία, αφήνει πολλά στη φαντασία και τελικά βγαίνεις από το σινεμά ξέροντας ότι πέρασες 1,5 πολύ ευχάριστες ώρες. Ένα κοριτσάκι το καλοκαίρι του 1981 μένει μόνο του στο σπίτι, στη μέση του πουθενά. Με τους γονείς της χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά, προσπαθεί να τα βγάλει πέρα και να φροντίσει τον εαυτό της. Το αποτέλεσμα είναι ρεαλιστικό και σε αφήνει με πολύ ωραίο συναίσθημα.
The Informers: Πρώτη φορά βλέπω ταινία και νομίζω ότι βλέπω σειρά. Το informer πάσχει σοβαρά από θέμα, story line, σενάριο, διάλογο και υπόθεση. Καταλήγει να μην έχει τίποτα από τα παραπάνω και να νομίζει κανείς ότι βλέπει ένα επεισόδιο από μια σαπουνόπερα. Αν όμως πάρεις απόφαση ότι απλά “παίρνεις μάτι” ένα κομμάτι μιας ευρύτερης ιστορίας, η ταινία είναι πολύ καλή. Πρόκειται για την απόλυτη (και μοναδική ?) αναβίωση των 80’s. Η ταινία φαίνεται να έχει γυριστεί τότε και όχι το 2009. Eίναι γεμάτο ψεύτικους ουρανούς (βλ. tequila sunrise), femmes fatales (είδος εξαφανισθέν πλέον), τολμηρές σκηνές sex (επιπέδου άγριας ορχιδέας), βάτες και κοκόρια, αλλά και 4 ηθοποιούς που θα σας ταξιδέψουν πίσω. Τελικά, γίνεται μια ταινία που θυμίζει gossip girl με παρτούζες, να σε κάνει να χάνεσαι.
