Ραγισμένες Αγγαλιές: ως πιστή οπαδός του Αλμοδοβάρ, δεν παρέλειψα να δω και τη νέα του ταινία, παρά φυσικά τα (όχι θετικά) σχόλια που κυκλοφόρησαν ήδη από την προβολή της στις Κάννες. “Δεν είναι αλμοδοβαρική”, “το θέμα δε λέει τίποτα”, “είναι άρτια, τα έχει δώσει όλα, αλλά της λείπει συναίσθημα”, “ο Αλμοδοβάρ έχασε το αλμοδοβαρικό πάθος;”. Ξεκίνησα να τη βλέπω, περιμένοντας να δω τουλάχιστον μια αξιόλογη ταινία, που, μπορεί να μην είναι παθιασμένη όπως οι τελευταίες του, ή τρελιάρικη όπως οι πρώτες του, αλλά να έχει τουλάχιστον μια ενδιαφέρουσα πλοκή. Δυστυχώς, εκεί χολαίνει, στην πλοκή. Αν είχε πλοκή, θα είχε και πάθος. Αν η πλοκή ήταν ενδιαφέρουσα, θα ήταν τρελιάρικη η ταινία. Έτσι είναι με τον Αλμοδοβάρ. Δε λέω, ας κάνει και μία σοβαρή προσπάθεια τώρα που μεγάλωσε, αλλά ας μην εκφυλίζει το είδος του (μιας και είναι ένα είδος από μόνος του…), στο όνομα ενός βραβείου, που τελικά…δεν πήρε.
Τhe taking of Pelham 123: δεν έχω να πω πολλά για αυτήν την ταινία. Σαν περιπέτεια είναι καλή, και μου άρεσε γιατί είχε μια χαριτωμένη ανατροπή. Δεν την προτείνω βέβαια, αλλά δεν την αντιπροτείνω κιόλας.
The Visitor: ταινία του 2007 που προβλήθηκε για λίγο καιρό στην Αθήνα το 2009, και έκανε αίσθηση. Πρωταγωνιστής είναι ένας καθηγητής παν/μίου που, μαζί με την γυναίκα του, έχει χάσει κάθε όρεξη για δουλειά και δημιουργία. Όταν μια μέρα γυρίζει μετά από πολύμηνη απουσία στο διαμέρισμά του στη ΝΥ, και βρίσκει ένα νεαρό ζευγάρι αλλοδαπών να μένει εκεί, βρίσκει νόημα στην ζωή του. Η ταινία θίγει το θέμα της παράνομης μετανάστευσης, αλλά και της πράσινης κάρτας για διαμονή στις ΗΠΑ, που μετά το 9/11 έχει γίνει ιερό δισκοπότηρο.Έχει τις στιγμές της, αλλά δεν γλιτώνει την γλυκανάλατη αμερικανιά…
Κυνόδοντας: Αρκετά προσεγμένη (σε σχέση με άλλες) ελληνική ταινία, βραβευμένη στις Κάννες, που θίγει διάφορα θέματα, χωρίς να επικεντρώνεται κάπου. Ο Λάνθιμος παρουσιάζει την ζωή τριών αδερφιών, που οι γονείς τους επέλεξαν να μεγαλώσουν εντελώς αποκομμένα από τον έξω κόσμο. Με όρια τους τοίχους ενός τεράστιου σπιτιού, δείχνει ότι η ανθρώπινη βλακεία δεν έχει όρια (πολλές ομοιότητες με τους Ηλίθιους του Τρίερ), μέσα από την πίστη των παιδιών στα ψέματα των γονιών τους. Δείχνει επίσης ότι όσο και να περιορίσεις κάποιον, η επιθυμία για σεξ και η περιέργεια για το “εκεί έξω”, δεν μπορεί να μην εμφανιστούν (και αυτό δεν το έχουμε δει/διαβάσει/ακούσει κάπου;). Και όλα αυτά, μέσα από ευφυείς διαλόγους, αλλά ασυνεχή παράταξη ιδεών και γεγονότων. Ο Κυνόδοντας θα μπορούσε να είναι καλή ταινία, παρά την έλλειψη πρωτοτυπίας (βλ. το El Castillo de la pureza), αν ίσως ο Λάνθιμος δεν επέλεγε το “εξυπνακίστικο και εύκολο” τέλος του “δεν γίνεται τίποτα”.
A good year: Aξιόλογη, αν και προβλέψιμη, ταινία του Ridley Scott, με ενδιαφέρον cast (Russel Crowe, Marion Cotillard) και ωραία υπόθεση. Ένας άγγλος χρηματιστής, εργασιομανής και μοναχικός, κληρονομεί το σπίτι και τα αμπέλια του θείου του στη Νότια Γαλλία. Περνάει αναγκαστικά μια βδομάδα εκεί, κάνοντας διακοπές μετά από χρόνια, αλλά και ανακαλύπτοντας τον εαυτό του.
Race to witch mountain: (Όχι και τόσο) παιδική ταινία της Disney, βασισμένη σε ταινία του 1975, με θέμα δυο εξωγήινα παιδιά που τα κυνηγάει η κυβέρνηση των ΗΠΑ. Και αυτή την ταινία, όπως και το “the earth stood still”, πιστεύω αξίζει καλύτερα να δει κανείς την αυθεντική ταινία. Αλλά, αν τύχει και πέσει στα χέρια σας η δεύτερη, το ρεμίξ…δε θα έχετε καμιά επιθυμία να επαναλάβετε το εγχείρημα…
Apocalypto: Μια ταινία του Mel Gibson για την οποία σίγουρα τα άκουσε καλά. Από την διαστροφή της ιστορίας, μέχρι τη στυγνή βία προς ανθρώπους και ζώα, ο Μel πρέπει να εκνεύρισε κόσμο. Η ταινία όμως είναι καλή. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια παλιά εποχή στις ζούγκλες των Mayas, όπου μια φυλή γίνεται αιχμάλωτη μιας άλλης. Ο πρωταγωνιστής μας όμως δεν έχει κανένα σκοπό να πεθάνει αιχμάλωτος. Το μακιγιάζ, τα κοστούμια κια η άγρια φύση είναι πραγματικά εντυπωσιακά και όμορφα. Ο Mel αταφέρνει να κρατήσει ίσα επίπεδα αγωνίας και φρίκης, ενώ μια προφητεία συμβάλει επιπλέον σε αυτόν το σκοπό.
Στο βάθος…κήπος: μια ολοκαίνουρια ελληνική ταινία βασισμένη σε νουβέλα, με χαριτωμένο θεματάκι. Ένα νεαρό ευτυχισμένο ζευγάρι νοικιάζει ένα σπίτι και, παρά τις οδηγίες της ιδιοκτήτριας, ανοίγει δυο τρύπες στην αυλή. Καθέ μία από τις οποίες έχει ένα πτώμα. Αν ξεπεράσετε τα λαθάκια, τις ελλείψεις, την ολική προβλεψιμότητα και τις μέτριες προς κακές ερμηνείες, η ταινία βλέπεται ευχάριστα. Αν μη τι άλλο, είναι μια καλή ελληνική προσπάθεια.
Fun with Dick and Jane: όχι φυσικά το απόλυτο αριστούργημα, αλλά μια καλούτσικη ταινία που, σαν κωμωδία, πετυχαίνει τον σκοπό της, προκαλώντας άφθονο γέλιο. Ένα ζευγάρι αντιμετωπίζει την οικονομική του καταστροφή αποτελεσματικά με πλάκα και … παρανομίες.
Antichrist: η νέα ταινία του Trier έχει μόνο ένα χαρακτηριστικό της κοινό με τις προηγούμενες: είναι και αυτή ενοχλητική και θα σας πονέσει τόσο όσο μια μπουνιά από αγαπημένο πρόσωπο…Με ενόχλησε περισσότερο από τις άλλες όμως, γιατί με ενόχλησε τόσο όσο ήθελε. Είναι σκληρός ο Trier, αλλά εδώ απλά ήθελε να προκαλέσει. Αναμφισβήτητα όμως, σκηνοθετικά είναι μια άρτια ταινία, οι ηθοποιοί δίνουν ρέστα, η Σάρλοτ την άξιζε την βράβευση και το πρώτο μισό είναι μια καταπληκτική, ρεαλιστική ταινία. Τα slow motion πλάνα είναι αριστοτεχνικά και η μουσική, έξυπνα τοποθετημένη μόνο στην αρχή και στο τέλος, έκανε το θαύμα της. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι αποσύρεται σε ένα απομονωμένο σπιτάκι στην εξοχή μετά τον χαμό του παιδιού τους. Για τον οποίο έχουν οι γονείς μερίδιο ευθύνης. Μαζί, θα προσπαθήσουν να περάσουν από στα στάδια της θλίψης. Στη μοναξιά του δάσους όμως, βγαίνουν κάποιες άσχημες αλήθειες στην επιφάνεια και ταυτόχρονα η φύση τους παίζει παράξενα παιχνίδια. Η ταινία στο δεύτερο μισό το χάνει για δύο λόγους: βρίθει από συμβολισμούς που ίσως να εξηγούν πολλά, ΑΝ τους ψάξεις, αλλά γιατί να τους ψάξει κανείς; Και κλείνει με φρικιαστικές σκηνές ωμής και απάνθρωπης βίας. Γιατί; Τι τα ‘θελε αυτά τα gore σκηνικά πια;
The Ugly Truth: Δεν είναι συνηθισμένο για μια ρομαντική κομεντί να έχει τόσα λίγα λάθη ή να προσβάλει τόσο ελάχιστα την κοινή νοημοσύνη με την απλότητά της. Το ugly truth, με πρωταγωνιστές την Katherine Heigl και τον Gerard, yummy, Butler, ξαφνιάζει ευχάριστα τον ανυποψίαστο θεατή. Mία control freak παραγωγός τηλεοπτικών εκπομπών, single με καμία πιθανότητα βελτίωσης, αναλαμβάνει την παραγωγή της πιο κάφρικης εκπομπής: ένας άντρας που συμβουλεύει γυναίκες να ξεχάσουν τον ρομαντισμό και να το ρίξουν στο sex και την χαζογκομενιά. Όλο και κάτι θα μάθει ο ένας από τον άλλο τελικά…
Up – Ψηλά στον ουρανό: Kαθόλα υπέροχη ταινία, αλλά τι λιγότερο θα περίμενε κανείς από το dream team της Pixar; Συγκίνηση, γέλιο, τέλεια γραφικά και αξιαγάπητοι χαρακτήρες είναι λίγα μόνο από τα θετικά αυτής της κινηματογραφικής απόλαυσης. Ένας παππούλης (που μοιάζει με τον Χατζηφωτίου), βάζει μπαλόνια στο σπίτι του και ταξιδεύει στη Νότια Αμερική για να ολοκληρώσει ένα όνειρο ζωής που είχε με την γυναίκα του, πριν αυτή πεθάνει. Τι είναι τελικά τα όνειρα και πότε είναι αυτά απραγματοποίητα;
Pineapple express: ταινιάκι που ανακάλυψα ψάχνοντας να δω κάτι με τον αγαπημένο συνομήλικο Seth Rogen. Ένας ψιλοτελειωμένος τύπος γίνεται μάρτυρας σε φόνο και, εκεί που η ζωή του ήταν απλά μέτρια ή και βαρετή, ξαφνικά βρίσκεται να τον κυνηγάνε έμποροι ναρκωτικών, η ασιατική μαφία και μία διεφθαρμένη αστυνομικός. Δεν είναι περιπέτεια, είναι κωμωδία με ίσες δόσεις κάφρικου χιούμορ και ταραντινικών μπερδεψοδουλειών.
