Ταινίες Δεκέμβριος

Julie & Julia (2009): Ταινία που τη βλέπεις και πεινάς! Βασισμένη σε δύο βιβλία, παρουσιάζει την ζωή δυο γυναικών που, σε διαφορετικό τόπο και χρόνο, η μαγειρική και οι δημιουργίες στην κουζίνα έδωσαν νέο νόημα στην ζωή τους και τις έβγαλαν από το τέλμα, οδηγώντας και τις δύο τελικά στην επιτυχία. Στα θετικά της ταινίας, η σπιρτάδα και τα φαγητά. Κρατάει δυο ώρες και δε βαριέσαι ούτε λεπτό. Ίσως να είναι γυναικεία όμως η ταινία.

District 9 (2009): Ένα εξωγήινο αεροσκάφος εγκαθίσταται στον ουρανό του Γιοχάνεσμπουργκ γεμάτο χιλιάδες πεινασμένους και άρρωστους εξωγήινους που μοιάζουν με γαρίδες. Η πολιτεία τους βοηθάει να εγκατασταθούνε σε πρόχειρα παραπήγματα ακριβώς κάτω από το διαστημόπλοιό τους, τα οποία σύντομα γίνονται βρωμερές παραγκουπόλεις, εστία μολύνσεων και εγκλημάτων. 20 χρόνια μετά αποφασίζουν να τους μετακινήσουν. Τα πράγματα φυσικά δε θα είναι τόσο εύκολα. Στα θετικά της ταινίας, η έξυπνη τοποθέτηση του προβλήματος σε αφρικανικό έδαφος, μιας και ο συσχετισμός με τα γκέτο γίνεται αύτόματα. Στα αρνητικά, ο χαζοπρωταγωνιστής.

Zoolander (2001): Με τον Ben Stiller στη σκηνοθεσία, το σενάριο, την παραγωγή και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ξέρει κανείς τι να περιμένει.  Κάτι εύκολο, αλλά όχι πάντα εύπεπτο, κάπως αστείο σε φάσεις, ίσως βλακώδες συχνά, που σίγουρα κατηγορεί και χλευάζει ασύστολα αυτό που παρουσιάζει. Το θέμα τα λέει όλα: Ένα μοντέλο (Ben Stiller…) που βλέπει την καριέρα του να φθίνει και τη δόξα (?) να τον εγκατελείπει γίνεται άθελά του γρανάζι μιας παγκόσμιας συνωμοσίας. Στα θετικά της ταινίας, η γελοιότητα της φάσης. Στα αρνητικά, η γελοιότητα της φάσης. Διαλέγεις και παίρνεις.

10 things I hate about you (1999): Σε ένα υπέροχο σχολείο στη δυτική ακτή των ΗΠΑ, μια όμορφη ξανθιά που αποφάσισε ότι δε θέλει πια να είναι popular, μισεί τους πάντες και doesn’t give a damn about her bad reputation (κλείνοντάς το μάτι στους “freaks & geeks” fans). Η μικρή αδερφή της αναζητά τις ματιές των συμμαθητών της, έχει μια ηλίθια φίλη και γουστάρει τον πλούσιο γόνο και βλαμμένο μοντέλο του σχολείου. Και ο πατέρας τους, γυναικολόγος και υπερπροστατευτικός, θέτει σαν κανόνα για  να βγει ραντεβού η μικρή, να πρέπει να βγει πρώτα η μεγάλη (joke…she hates everyone!). Έτσι, οι επίδοξοι εραστές της μικρής λαδώνουνε τον αληταρά του σχολείου Heath Ledger για να την πέσει στη μεγάλη. Στα θετικά της ταινίας, η 90-ίλα, η μουσική, οι ηθοποιοί, που είναι όλοι στη σωστή ηλικία, ο Heath, που είναι τέλειος στον ρόλο του καλού bad boy και η ιστοριούλα. Στα αρνητικά, η προβλεψιμότητα της ταινίας σε όλη τη διάρκειά της, την οποία όμως αν παραβλέψετε, θα απολαύσετε ένα χαριτωμένο ταινιάκι που θα σας χαλάσει ελάχιστα.

Me and You and Everyone we know (2005): Μια wannabe εκκεντρική καλλιτέχνης γνωρίζει έναν ίσως αυτοκαταστροφικό πωλητή. Ένας κύριος γνωρίζει τον έρωτα στα 80 του. Δύο αδέρφια αντιμετωπίζουν όπως να ‘ναι τον χωρισμό των γονιών τους. Δύο φίλες εξερευνούν τα μονοπάτια της σεξουαλικής αφύπνισης. Μια γκαλερίστα κοιτάει κατάματα την κρυφή ζωή της. Ένα κοριτσάκι μαζεύει ηλεκτρικές συσκευές και άλλα είδη προικός για όταν παντρευτεί. Απλούστατη ταινία, χωρίς μεγάλες αλήθειες, παρακολουθιέται ευχάριστα, χωρίς να περνάει αδιάφορη. Στα θετικά της, οι ερμηνείες των παιδιών και όλα τα σκηνικά που τα αφορούν. Στα αρνητικά της: κάποιες παιδόφιλες καταστάσεις, οι εξυπνάδες της καλλιτέχνιδας και το τίποτε που τελικά συμβαίνει ίσως ξενίσουν και χαλάσουν κάποιους.

Avatar (2009): Καταπληκτική κινηματογραφική εμπειρία! Ο κόσμος που δημιούργησαν οι 3d magicians του επιτελείου του Cameron είναι ο πιο ολοκληρωμένος και χορταστικός ψεύτικος wonderworld που έχετε δει ποτέ. Ξεπερνάει τον dr Parnassus, το Up και κάθε παραμύθι που έχουμε δει. Ο θεατής, ειδικά σε μια αίθουσα που υποστηρίζει το 3d, θα βρεθεί μέσα στο πολύχρωμο δάσος του πλανήτη Pandora, θα θέλει να μυρίσει τα τεράστια κόκκινα φυτά, να κολυμπήσει στα μωβ νερά του και να αγγίξει τις ασημένιες ανεμώνες. Διάβασα διάφορα αρνητικά για την υπόθεση της ταινίας, ότι δεν έχει ιδιαίτερο σενάριο, ότι το βάρος δίνεται στα εφέ κ.λπ. Θα διαφωνίσω, μιας και η ιστορία μου άρεσε πολύ. Είναι τρυφερή και ευαίσθητη. Και όπως κάθε τι πλέον, θίγει περιβαλλοντικά θέματα. Το μόνο αρνητικό της ταινίας είναι η διάρκειά της.

Taking Woodstock (2009): Ο Eliot είναι ένας νεαρός εβραίος με καλλιτεχνικές ανησυχίες και έντονο επιχειρηματικό πνεύμα, που έργάζεται στο μοτέλ των γονιών του. Θέλει να διοργανώσει μια μικρή συναυλία (ένα κουαρτέτο εγχόρδων, αν μη τι άλλο) στο φτωχικό και ξεχασμένο χωριό του, μπας και βγάλει την οικογένειά του από τα χρέη. Με ένα μόνο τηλεφώνημα, καταφέρνει να φέρει στην αυλή του μεγάλους διοργανωτές συναυλιών και μισό εκατομύριο χίπηδες. Ξαφνικά το χωριό γίνεται το κέντρο του σύμπαντος. Η ειρήνη και η ομορφιά των παιδιών των λουλουδιών και του yoga πλημμυρίζουν τα πάντα. Η μουσική διαχέεται και γεμίζει τον κόσμο χαρά. Και τα ναρκωτικά κάνουν αυτές τις μοναδικές στιγμές, ακόμα καλύτερες. Στα θετικά της ταινίας, το κλίμα της, ειδικά για τους φαν της χίπικης κουλτούρας και μουσικής. Στα αρνητικά η έλλειψη σκηνών (αλλά και ήχων) από τη συναυλία.

The Brothers Bloom (2008): Δύο αδέρφια (Adrien Brody και Mark Ruffalo) που μεγάλωσαν σε ανάδοχες οικογένειες, καταλήγουν να είναι οι καλύτεροι απατεώνες στον κόσμο. Ακολουθώντας πάντα το μότο: “αρκεί όλοι να είναι ευτυχισμένοι, τίποτε δεν είναι κακό”, αναλαμβάνουν μια τελευταία υπόθεση, στην οποία εμπλέκουν μια πολυμήχανη, πολυεκατομμυριούχο γυναίκα (Rachel Weisz) σε μια περιπέτεια που θα τους ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο. Στα θετικά της ταινίας είναι μόνο οι πανέμορφες εικόνες και οι καρτ ποστάλ πόζες της Ευρώπης. Στα αρνητικά είναι όλα τα άλλα.

Das weisse Band (2009): Η νέα ταινία του Haneke και η φετινή νικήτρια του φεστιβάλ των Καννών, παρουσιάζει μια σειρά από αποτρόπαιες πράξεις που συμβαίνουν σε ένα απομονωμένο αυστριακό χωριό λίγο πριν την έναρξη του 1ου παγκόσμιου πόλεμου. Πράξεις που δεν συνάδουν καθόλου με την ειδυλλιακή ατμόσφαιρα της εξοχής, η οποία, πολύ πετυχημένα, κινηματογραφείται σε άσπρο και μαύρο. Ο Haneke δίνει με τσιγγουνιά κάποια στοιχεία για να εξηγηθούν τα εγκλήματα αυτά, κατηγορώντας εμμέσως την απολυταρχία, την θρησκεία, αλλά και την ανθρώπινη βαρβαρότητα. Χωρίς όμως να δίνει κάποια λύση, αφήνει τον θεατή κάπως μετέωρο. Στα θετικά της Λευκής Κορδέλας είναι η άρτια σκηνοθεσία και φωτογραφία και οι άριστοι διάλογοι. Πρόκειται άλλωστε περί αριστουργήματος, σύμφωνα με πολύ κόσμο. Στα αρνητικά, είναι η ομοιότητά του με το Caché.

Zift (2008): Η ταινία περιγράφει την ημέρα που ο Moth βγήκε από την στενή. Με διάφορα flashbacks και διηγήσεις, ταξιδεύει τον θεατή στα χρόνια του πρωταγωνιστή στη βουλγάρικη φυλακή, αλλά και παρουσιάζει τους λόγους που τον οδήγησαν εκεί. Στα θετικά της ταινίας είναι οι ιστοριούλες που θα σας καθηλώσουν και η ενδιαφέρουσα φωτογραφία. Στα αρνητικά, μάλλον το γεγονός ότι κάνει μια κοιλιά προς το τέλος, αδυνατώντας να κρατήσει τον πήχη ψηλά, παρά την γρήγορη και αστεία έναρξη. Όπως και να ‘χει, πρόκειται για μια βουλγάρικη ταινία που αξίζει την προσοχή μας.